අම්පාර බස් එකේ ගම්බාර දෙයියෝ

ගමෙන් ඈත් වෙලා කොළඹ ගෙවන ජීවිතේ .. මාර මස්තෙ..ඉතින් ගමේ යන්ඩ හොඳ නිවාඩුවක් එනකම් මං මග බලනවා .. ගමේ ඉන්නකොට අතේ සල්ලි නැතත් හිතේ ආතල් එක තිබ්බා.. ! .. කොළඹදී කියලත් සල්ලි නම් නෑ .. ඒත් රස්සාවක් තියෙනවා.. 

ගමේ සූටබල් පීපල්ස් ලා වන අපිට මේ කොළඹ තවම ඇලජික් වගේ .... ඉතින් අවුරුද්දට ගමේ යන්ඩ දවස් කිට්ටු වෙනකොට මට ඉන්ඩ හිටින්න බෑ .. ඒ තරමට කලබලේ .. අත් දෙකට දාඩියට දානවා .. කතා කරන වචන පැටලෙනවා , බඩ බුරුල් වෙනවා... අයිලේ ගිය හදවතට ගමේ කුයිල දැනුනම ඉවසන්ඩ බෑ...

ඔෆිස් එකේ නිවඩු හම්බෙච්ච දවසේ .. හවස පහ වෙද්දි මං ඔෆිස් එකෙන් පැන ගත්තා.. එකසිය එක බස් එකක නැගලා... කොටුවට ගිහින් මීටර් හස්සීයක් සහ තවත් ටිකක් දිග අම්පාර බස් පෝලීමට එකතු වුණා ...

දෙයියනේ කියලා අවුරුද්දට, වෙසක් එකට , නත්තලට වගේ කාල වලට අම්පාරෙ යන බස් වලට කට කපලා පෝලිම .. ඒ මදිවට ලෝඩ් පකීර් ලා වගේ පෝලිම් පැනලා ගිහින් කුණුහරප අහගන්න අපේම ඒරියා එකේ පරයොත් එමට ඉන්නවා.. ඉතින් දුක් වේදනා විඳගෙන , උහුලගෙන විසාල බෑග් එකකුත් පිටේ එල්ලගෙන ... හවස හයේ ඉඳන් රෑ එකොළයි පනහ වෙනකම් මං බස් පෝලිමේ තැපගෙන හිටියා .. 

බස් එක එක යන්න ගියා .. මං පෝලිමේ ඉස්සරට ගියා .. මට පිටි පස්සෙන් තව තවත් පෝලිං කාරයෝ එක්කාසු වුණා ..පෝලිං පයින කපටි සෙට් එක වටේ ඉඳන් ඉව අල්ල අල්ලා උන්නා ..

ඔය අතරේ අම්පාර අන්තිම බස් එක හෙමි හෙමීට පෝලිමට ලං වුණා .. බස් එක දැක්කම පෝලිම නලියනවා .. පස්සේ ඉන්න එවුන් තල්ලු දානවා .. පෝලිං පයින උන්දැලා ටිකත් කෙළ ගිල ගිල බලං ඉන්නවා ..

දෙයියනේ කියලා බස් ඩයිවර් ගොං කමේ ලොකුම එක විද්දා .. පෝලිම දිහා බල බලා ගිය ඩයිවර් උන්නැහේ බස් එක ඈතට කරලා නැවැත්තුවා ... ඒ විතරක් නම් මදෑ .. උගේ ගොං කටහඬ අවදිකරලා ගොං කතාවකුත් කීවා ..

“ආ කෂ්ටිය හෙනං පෝලිං පයින්නැතුං එන්ට බලන්ට ..!”

“බලං ඉඳහං එයි පෝලිමේ ... තොට වැඳගෙන !”

.. පැය ගාණක් චාමෙට තිබ්බ පෝලීම ඇවිස්සිලා සීසීකඩ දුවන්ඩ ගත්තා . පෝලීමේ මුලම හිටි අපි අනාථයි..

මරාගෙන මැරෙන්න තරහ හිතෙන් උතුරද්දී මාත් අනික් එවුන් පෙරළාගෙන බස් එකට දීවා ... කොහෙ යන්ඩද ..? පන්සීයක් විතර සෙනග බස් එකේ ඉස්සරහ දොරේ පොර කනවා .. එකෙක්ටවත් නගින්ඩ බෑ හැමෝම දොරේ හිර වෙලා ..

ඔන්න මං මෙතෙක් වෙලා පුල පුලා බලාන හිටිය චාන්ස් එක ආවා ...

“අනේ මේ අයියට ඉඩ දෙන්න .. එයාගේ කකුල අමාරුයි.. එයා නැග්ගට පස්සේ අනික් අය නගිමු ..”

කිහිලි කරුවෙන් ඇවිදින කෙනෙකුට බස් එකට නගින්න ඉඩ දෙන්න කියලා එකෙක් ගෑ ගහනවා..
පිනට ලැදි අම්පාරේ වැසියෝ පොඩ්ඩක් පැත්තට වුණා .. 

ගම්බාර දෙයියෝ මගෙ මූණ බලලා ... ඒ මගේ චාන්ස් එක ..ඕක මිස් වුණොත් ගිහින් හමාරයි.. 

 කඟවේනා වගේ දුවපු මං කකුල අමාරු එකාවත් පෙරලගෙන බස් එකට පැනලා කළුවරේම මුල්ලක් හොයාන බිල්ලා වගේ ඉඳගත්තා .. 

“චික්කේ මුං වගේ රොඩියෝ !!” 

“මහ අසික්කිත අවලමෙක් ..!” 

“සක්කිලි බල්ලෙක් “

“ඕකා අම්පාරෙ වෙන්ඩ බෑ සුවර් එකට පාදාගොඩ හරි , බොක්කෙ බැද්දෙ හරි වෙන්නැති..”

 

“අපිට නං බෑනේ මෙහෙම ආබාධිතයෙක් පෙරලගෙන යන්න ..”

“බලන්න මේ අසරණ අයියා වැටුණා නේ ..”

පෝලිං පැනපු වැදගත් මහතුරු බයිනවා ,බැණ බැණ ලැබිච්චි චාන්ස් එකෙන් බස් එකට නගිනවා.....

තුම් මාසයක් ගමේ යන්ඩ බලාන ඉඳලා.. රෑ දොළහ වෙනකං පෝලිමේ විනීතව උන්නු මං kරියා වෙලා... අනේ කාලේ ... 

“ඕකව එළියට ඇදලා දෙමුද දෙකක් ..”

ලෑතරයක් වගේ මූණ දිග කෙට්ටු පඬරැල් කොල්ලෙක් මාව හොයනවා.. ළඟට ආවොත් හොම්බෙන් යන්න දෙකක් දීලා බෑග් එක අතෑරලා දාලා පස්ස දොරෙන් පැනලා දුවනවා කියලා මං හිතාගත්තා.. හෙමීට බෑග් එකේ තිබ්බ සල්ලි ටිකයි ෆෝන් එකේ චාජරෙයි සාක්කුවට දාගත්තා ..

 වර .. දෙන්නං තොට .. ! 

ඌ කොහෙද මාව හොයන්නේ... මාව හොයන මුවාවෙන් කඩි මුඩියේ බස් එකට නැග්ග ඒකා හීන්සීරුවේ ගිහින් සීට් එකක ඉඳගත්තා .. 

පිටේ තිබ්බ බෑග් එකට මගේ මූණ කවර් වුණ නිසා එකෙට්ට වත් මාව මීටර් නෑ කියලා මට බුදු සුවර් .. හිතේ සැක බය අයිං කරලා මං සැප පහසුවට ඉඳගත්තා ...

ඇත්තටම මාස ගාණක් ගෙවල් වල මිනිස්සුන්ගේ මූණු නොබලා උන්න මගේ හිතේ එදා නං සත පහක මනුස්ස කමක් තිබුන්නෑ ..මොකටද ආයිබෝං බොරු කියන්නේ ..? ආබාධිත අයට සීට් එකක් වෙනම තියනවා වුණාට .. අසාධාරණේට ලක්වෙච්ච උන්ට සීට් නෑ නේ .. ඒ අසරණයා පොඩ්ඩක් වැටුණා තමයි.. මාත් මානසිකව වැටිලා නොවැ හිටියේ ...

එක්කෝ මගේ දුක දැක්ක අපෙ ගම්බාර පුල්යාර් දෙයියෝ කකුලක් නැති කෙනෙකුගේ වේස් ගෙන ඇවිදිල්ලා මට සීට් එකක් අරන් දෙන්ඩ ඇති .. බයිදවේ ...ඔය කකුල අමාරු හාදයා දුස්ටි මායාවක් වෙන්ටැති .. මං එහෙම හිතාගත්තා .. ඉතින් මයෙ හිතට මාර ෆිට් .. 

මං ඇස් දෙක පියාගෙන හොඳට බුදියෑවා .. නැත්තං ඉතින් කකුල් බිම ගෑවෙන සයිස් එකේ හාල්දන්ඩො වගේ ළමයි වඩාගෙන හිනාවෙවී බස් එකට නැගලා සීට් ඉල්ලන උන්දැලාගෙන් බේරුමක් නැ ... සීට් එක ළඟ ජැක් ගහගෙන බොරු කලන්තේ පෙන්වන බොරුකාරයන්ගෙනුත්,බීලා බොරුවට වමනේ එනබව කියමින් ජනෙල් ළඟ සීට් ඉල්ලන ප්‍රේතාත්ම වගේ නොයෙක් ජාතියේ ගොබිලන්ගෙන් සීට් එක පරෙස්සං කරගෙන ..මං බුදියෑවා!! .. 

“ආ බයින්ඩ බයින්ඩ ... රොටි කාලා ,තේ බීලා, චූදාලා යන්ඩ ...”

 

බස් එක හුන්නස්ගිරියේ තේ බොන්ඩ නවත්තලා ... මුස්ලිම් හෝටලේ තම්බි මුදලාලි ගිරිය කඩාගෙන කෑ ගහනවා .. උගේ කටේ සද්දෙට හයිබර්නේට් වෙච්ච වලස්සුන්ටත් ඇහැරෙනවා .. !

මං කෙළ මෝලෙන්ම නැගිටලා ගිහින් අනිත් එවුන් එක්ක දොට්ට කළා.. ඊට පස්සේ සිගරට් එකක් පත්තු කරගෙන බස් එක පැත්තට ගියා ... 

“මල්ලී ගින්දර සුට්ටක් !”

හත්තිලවුවයි ... කකුලක් නැති කෙනෙක් ගේ වේශයෙන් ආපු ගම්බාර දෙයියො ... දුම් දාන්ඩ ගින්දර ඉල්ලනවා ... 

ගන්ධ සම්භාර යුත්තේනද මොකද්ද ගාථාව කියන්ඩ අමතක වුණා ...ඒත් මං දෙයියාගේ සිගරට් එක දල්වන්ඩ සප් එක දුන්නා ...

“මේ … !” මං කටහඬ අවදි කළා ... 

“අයියා වැටුණා නේ ?” 

“ඕ මල්ලියා .. කවුද එකෙක් තල්ලු කළා නේ ..”

“ #රි වැඩ හැබැයි ඒව නම්” 

“ඕ මල්ලී ඕකගේ කකුල කැඩෙන්ඩ ඕන ..”

“හ්ම්...”

“නැද්ද මං අහන්නේ..?”

“හ්ම්…..හ්ම්....කකුල මොනා වෙලාද ?”

“කබර ගූ පෑගුණා නේ !!”

“ඉතිං !! ඔඩු දුවවුවද ? ”

“නෑ දැං හොඳා”

“ ඉතින්ං මේ කිහිලිකරුවෙන් යන්නේ ?”

“නැත්තං කකුල පාගනවා බං මිනිස්සු”

 “කොහෙද ගෙවල් ?”

“මයියංගනේ..”

“ඉතින් මයියංගන බස් එකේ යන්ඩ තිබ්බානේ... ඒකේ සෙනග උන්නෙත් නෑ..”

“ඒකට වැඩියෙ.. මේක හයියෙන් යනවා …”

“හ්ම්...”

“අම්පාර බස් එකේ ආපු අය නගින්ට .. නගින්ට ...”

 

කොන්දගේ විලාපය ඇහිලා .. අපි ආයේ බස් එකට නැංඟා ..

දහ අට වංඟුව හසලක, මයියංගනේ පහු වෙලා හීනෙන් වගේ අම්පාරට කිට්ටු වෙද්දී හිතට ලාවට වද දෙන සීන් එකක් ආයේ මතක් වුණා...

අවුරුදු හතරක් ලවු කරපු කෙල්ලත් එක්ක මං තරහ වුණේ මෑතකදී.. ඉතින් අවුරුදු හතරකට පස්සේ තමයි කෙල්ලෙක් නැතුව අවුරුදු කන්නේ .. ඉතින් මං මේ අවුරුද්දේ මොකදෑ කරන්නේ ...මං හිතින් ලැයිස්තුවක් හැදුවා..

1. බොන එක අඩු කරන්න ඔනෑ ..
3. යාළුවො බලන්න යන්න ඔනෑ... ගිහින් බොන එක අඩු කරන්න ඔනෑ ..
4. බයික්කේ හදාගන්න ඔනෑ .. හදාගෙන එනගමන් බොන එක අඩු කරන්න ඔනෑ ..
5. ගම වටේම යන්න ඔනෑ .. යන ගමන් බොන එක අඩු කරන්න ඔනෑ ..

6. වැවේ නාන්න යන්න ඔනෑ .. බීලා නාන එක හරි , බොන එක හරි අඩු කරන්න ඔනෑ ..
7. රිපිටයි ,කිතුළයි දෙන්නා මුණ ගැහෙන්න ඔනෑ … මුණගැහිලා.....


බස් එක අම්පාරට එද්දි අටට කිට්ටුයි....

ගම වෙනස් වෙලාද ?, මම වෙනස් වෙලාද ? කියලා හිතන ගමන්....... යාළුවෙක්ගේ වැඩපොළට රිංඟලා මං සිගරට් එකක් පත්තු කළා ..අම්පාරට එනකොට හිතින් ගෙනාපු බර සේරෝම දුම් පාරට බාරදීලා මං ගෙදර යන්ඩ පිටත් වුණා ...

යන අතර මගදී ... “ගමේ යන ආතල් එක සල්ලි වලට ගන්න බෑ ..” කියලා පෝස්ට් එකක් හදලා ෆේස් බුක් දාන්න හිතුණා ...

එක්කෝ ආයේ ඕන්නෑ කියල හිතුණා .. !!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ඉතින් බ්ලොග් එක ආයේ කවදා ලියැවේවිද අහන්ඩ එපා.. හිතං ඉන්නේ නං මේක දිගටම ලියන්ඩ තමා ..ඒත් කම්මැලිකම ඔකෝටම වඩා ලොකුයිනේ ..

හරි ඒවයිං වැඩක් නෑ කොහොමහරි උඹලා හැමෝටම 

සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා !!

ප:ලි

“මේ සක්කිලියා ... අර අසරණ අබාධිතයව පෙරලලා ඇවිදිං මෙතන බ්ලොග් එකෙත් ලියලා...”

එහෙම කියලා මට බඩයින්ඩ ඔනෑ නං බැනහල්ලා ...ඒත් මේ කට කපලා පටෝගෙන කිලෝමීටර් තුන්සිය හතලිහක් දුවන බස් එකක මනුස්සකං වලට ඉඩ නෑ ....