ලක්‍ෂ පනහක සුවඳ

කාලෙකට පස්සේ ලියන යන ලියවිල්ල මට හරිම නුහුරුයි . මාස දෙකක් විතර ලිවිල්ලෙන් ඈත් වෙලා වෙන මල ඉලවු බදාගෙන ඉඳලම මගේ මේ අත් දෙකට කී බෝඩ් එක දැනෙන්නේ බොහොම නුහුරට . ඒ විතරකම නෙවෙයි මේ ලියන්න යන කථාවත් කොතනින් පටන් අරන් කොතනින් ඉවර කරන්නද කියලා මට හිතාගන්න බෑ . මේ කතාව ලීවට පස්සේ මේක කියවන අය මේකෙ ඇත්ත නැත්ත මගෙන් හාර අවුස්සලා අහන එක තමා මට රුස්සනෙම නැත්තේ. එහෙම උදවියට මම මුලින්ම උත්තරයක් තියන්නම්කෝ . එක්කෝ මේක මට වෙච්ච ඇත්තම සිද්ධියක්, එකෝ මේ මම ගොතාපු කතාවක් .

මේ හැම දේකටම මුල තමයි මම වැඩ කල ආයතනයේ පොඩි මූල්‍ය අර්බුදයක් වෙලා මගේ පඩියට තට්ටු වෙච්ච එක . එදා ඉඳන් මාස ගණනක්ම මට ජීවත් වෙන්න වුණේ අම්මගෙන් ඉල්ලගන්න සල්ලි වලින් . අතට හම්බු වෙන හැම රුපියලක්ම කොයිතරම් වටිනවාද කියලා මට තේරුම් ගියෙත් මේ සිද්ධියෙන් පස්සෙයි . ගෙදරට බරක් වෙලා ඔය විදිහට ජීවිතේ ගෙවන අතරේ ගාණක් හොයාගන්න මම නොකරපු දෙයක් නැති තරම් . කොහොමින් කොහොම හරි පහු පහු වෙද්දී රුපියල් දෙදාහකින් මාසෙ ගෙවාගන්න තරම් අති දක්‍ෂයෙක් වෙන්නත් මට පුළුවන් වෙච්ච බව නම් නොකියාම බෑ .

ගෙදරට වෙලා නිකම්ම ඉන්න බැරි තැන ගමේ ගෙදරක වැඩ පලකට යාළුවෙක් එක්ක ගිහින් උදවු වෙලා ගානක් හොයාගන්නත් මම පුරුදු වුණා . පිරිත් කොටුවක් ගහලා , මගුල් ගෙදරක උදවු පදවු කර දීලා , කැඩුණු පරිගණකයක් හදලා දීලා මම මගේ ගාන හොයාගෙන ජීවිතේ ගෙවාගත්තා . මේ කියන්න යන කතාවට මුල් වුණෙත් මම සල්ලි හොයාගන්න කල එක වැඩක් . 

දවසක් මම බීඩියක් උරන්න උඩහ ඇල පැත්තට ගිහින් බිං කළුවර වැටෙන වෙලාවේ ගෙදරට එමින් හිටියා . මී හරකුන්ගේ ඇඟේ වහන ගොං හපුටෝ මගේ මූණ වටේ කරකැවෙමින් මට කරදර දෙන නිසාම මෙන්ටේරිය කොළ අත්තක් වනමිනුයි මම එන්න ආවේ . කරුණා අක්කලාගේ ගෙදර කිට්ටුව මහ සියඹලා ගහ යටට මම එනකොටම මම දන්න කියන මගේ මිත්‍රයෙක් අඩි පාරක ඉඳන් ඇවිදින් මගේ මූණටම මුණ ගැහුණා . ඒ ඇවිදින් උන්නේ මගෙ හොඳ මිත්‍රයෙක් වෙච්ච තරිඳු . අපි ඌට ආදරේට කීවේ තලයා කියලා .. !

"සඳරුවා මම මේ උඹව හම්බුවෙන්න කියලා උඹලෑ ගෙදරත් ගිහින් එනගමන් . උඹලෑ ගෙදරින් තමා කීවේ උඹ මෙහාට ආවා කියලා ." 

තරිඳු එහෙම කීවම මම හිතුවේ සුවර් එකටම මගෙන් ගාණක් කපාගන්න මාව හොයනවා ඇති කියලයි .

"අනේ මචං සල්ලි වලින් නම් බෑ ඕං . සෙට් වෙන්නත් බෑ මේ දවස් වල ලෙලි ගිහිං ඉන්නේ ..!"

"කවුද යකෝ සල්ලි ඉල්ලුවේ . ? තොගෙ සල්ලිය තියාගං . තොපිට කතාකරන්න ආවට අපේ කටවල් වල හුඹස් බඳින්න් ඕනෙ ."

තරිඳුවගේ මූණටම සල්ලි ගැන කීවට මටත් ටිකක් විතර හිතට හරි නෑ . ඌ මගෙන් කීප වංගියක් සල්ලි නම් අරගෙන තියනවග ඇත්ත ඒත් ඌ ඒවා නියම වෙලාවට පියෙවුවා . සෙට් වුණ වෙලාවට වුණත් තරිඳු මටත් එක්ක සල්ලි දාලා බජට් එක සමබර කරපු වෙලාවල් අනන්තයි .

"කියපං තරිඳු මගෙන් මොනා වෙන්න ඔනෙ ?"

"මචං උඹගේ ෆෝන් එකවත් වැඩ නෑනේ .."

"ෆෝන් එකේ බැටරිය සවුත්තු වෙලා බං උඹ කියපං . මොකක්ද කේස් එක ?"

"පොඩි වැඩකට උඹව සෙට් කරගන්න කියලා .."

තරිඳුවා කොහොමත් හිත හොඳ එකා . මට මතකයි එක කාලයක් ඌට රස්සාවක් ඕනෙ වෙලා ඉන්නකොට මම ඌට මම දන්න කියන තැනක රියදුරු රැකියාවක් හොයලා දුන්නා . පස්සේ ඒ රැකියාවත් උගේම විසේ නිසා නැති කරගත්තා වුණාට මට කෙලවෙලා ඉන්න මේ කාලේදී තරිඳුවා මටත් වැඩ කීපයක්ම සෙට් කළා . ඉතින් තරිඳු අරගෙන ආපු මේ වැඩෙත් මොකක් වුණත් කරනවා කියලා මම හිත හදා ගත්තා .

"මොකක්ද මචං වැඩේ .. ?"

"පොඩි ගොඩ දැමිල්ලක් තියනවා හරියටම හරියාවි පරම්පරා හතක් ගොඩ , පොලිස් කේස් ආමි කේස් මුකුත් නෑ .." 

මම ගැස්සිලා ගියා . ගොඩ දැමිල්ලක් කියන වචනේ ආයේ මට තේරුම් බේරුම් කරන්න ඕනෙ වුණේ නෑ .. තරිඳු ඒ කීවේ නිධානයක් ගැන .

"අනේ මචං ඔවුවට නම් එන්න බෑ උඹ යන්නත් එපා .මම උඹට යන්න දෙන්නෙත් නෑ ."

"උඹට එන්න බැරි නම් අවුලක් නෑ ඒත් උඹ කාටවත් කියන්න එපා . උඹ නෙවේ කවුරු කීවත් මේ වැඩේ මම නම් කරනවා . මොකද මම දන්නවා මම මේ කරන්න යන්නේ හොර කමක්වත් වංචාවක් වත් නෙවෙයි කියලා ."

"මොකද යකෝ හොර කමක් නොවෙන්නේ ?"

"මචං මේක තියෙන්නේ එකෙක්ගේ ගෙදර වත්තේ .. ඌත් එක්ක අපි එකතු වෙලා තමයි මේක ගන්නේ .."

"ඇයි වත්ත අයිති කාර ගොයියට තනියෙන් ගන්න බැරුවටද උඹලා යන්නේ ?"

"මේ වැඩේට පිරිමි හයක් ඕනෙ . එක ගෑනියෙක්වත් ගන්න බෑලු . ඒකයි මේ වැඩේට අපිත් යන්නේ" . දෙලොවක් අතර හිරවෙච්ච මම කරකියාගන්න දෙයක් නැතිව ටිකක් වෙලා මොනවා කියන්නද කියලා හිතමින් උන්නා . අන්තිමේදී මම තීරණය කලා මේ ගැන තව ටිකක් හිතලා බලලා තීරණයක් ගන්නවා කියලා . 

එදා මම ගෙදර ගිහින් පරිගණකය ඉස්සරහාපිට ඉඳගත්තාමයි මට මතක් වුණේ මගේ අන්තර්ජාල සබඳතාවය මුදල් නොගෙවීම නිසා විසන්දි කරලා තියන විත්තිය . කන්න නැතත් බොන්න නැතත් කොහොමද අප්පා අන්තර් ජාලේ නැතිව ඉන්නේ ? . මට පිසු හැදෙන්නයි ගියේ . දැන් ඉතින් තරිඳු ගෙනාපු වැඩේට බහිනවා ඇරෙන්න ආයේ කරන්න දෙයක් නෑ . මම හිතුවාට වඩා ඉක්මනින් ලේසියෙන් මගේ තීරණය අරගත්තා . මම එවේලෙම තරිඳුවාට කෝල් එකක් දුන්නා .

"තරිඳු කොහේ බං ඕක තියෙන්නේ ?"

"මුලිං වචනේ දියංකෝ එනවද නැද්ද කියලා ."

"එන්නං හැබැයි මේ මායිමේ විතරයි කැලෑ අස්සෙයි හැතැප්ම ගණං දුර ගම්මාන වලයි නම් මොනා තියනවා කීවත් මම නම් එන්නේ නෑ . අනික තමයි දැං ඔය සෙට් වෙලා ඉන්න අනික් එවුන් මට දිරෙවුවේ නැත්තම් මම ඒත් එන්නේ නෑ . "

"තියෙන්නේ මේ ළඟපාත මම ඇරුණම උඹ තව දන්න කියන පස් දෙනෙක් තමා ඉන්නේ . තව ගුරුන්නාන්සේ කෙනෙකුයි උගේ පුතයි එනවා . උඹට මම හෙට කෝල් එකක් දුන්නාම හිච්චිලාගේ ගෙදරට වරෙන් . එතකොට සේරම දැන අඳුනගෙන කතාව කරගෙන ගිය හැකි ." 

තරිඳුගේ වැඩේ භාරගත්තාට මොකද මගේ හිතට මහ බරක් දැනෙනවා ඒත් එක්කම හිත ඇතුළෙන් අමුතු සතුටකුත් ඉඳන් හෙමිහිට හිනා වෙනවා . ඔය ඔක්කෝම නිසා ඇතිවෙච්ච පීඩනයට මන්දා මට දෙතුන් වතාවක් කක්කුස්සියට යන්නත් වුණා . ජීවිතේ තියෙන්නේ විඳින්න නම් මොකටද අපි විඳවන්නේ . කටවත් අයිති නැති දෙයක් නෙව අපි ගන්න යන්නේ . ඉතින් මොකටද තවත් කතා . ඔය වගේ කතා වලින් මම මගේ ගැහෙන හිත සනසාගත්තා . 

පහුවදා දවල් දෙක වෙනකොටත් මට තරිඳුගෙන් කෝල් එකක් නම් ආවේ නෑ . ඉවසිල්ලක් නැතිව හිටිය මම බලාන ඉඳලා බැරිම තැන ඌට කෝල් එකක් දුන්නා .

"තරිඳු මොකෝ වැඩේ ?"

"ආ සඳරු තව විනාඩි පහකින් විතර මම එන්නම් . ලැහැත්ති වෙලා ඉඳපන් . මගේ ෆෝන් එකේ සල්ලි නෑ ඒකයි ගන්න බැරි වුණේ ." 

ටික වෙලාවකින් තරිඳු ආවා . මමයි ඌයි දෙන්නා අපේ ගෙවල් වලට ටිකක් විතර දුරින් ඉන්න හිච්චි කියන අපේ යාලුවාගේ ගෙදරට ආවා . අපි හිච්චිලාගේ ගෙදර යනකොට ගෙයි පිළිකන්නේ තවත් කීප දෙනෙක් වාඩිවෙලා උන්නා . 

එක්කෙනෙක් තමා ගමේ කා අතරත් හොඳ නමක් තියාගෙන උන්නු රුක්මන් මහත්තයා . මිනිහා මගෙත් එක්ක නම් වැඩියෙ කතා බතා කරලා නෑ . ඒ ඇරුණාම සුනන්ද අයියත් , සේන අයියත් හිච්චිත් පිළිකන්නේ වාඩිවෙලා අපි එනකම් බලාන උන්නා . වෙනදා වගේම මමයි තරිඳුවයි තමා සෙට් එකේ බාලම එවුන් වුණේ . අපි කට්ටියම හිච්චිලගේ ගෙයි ඇතුළේ ප්ලාස්ටික් පුටුවල ඉඳගත්තාම රුක්මන් මහත්තයා කතාව පටන්ගත්තා .

"දැන් ඔයාලා මෙතන වෙන දේ හොඳට දන්නවා නේ .."

"රුක්මන් මහත්තයා ඇදලා පැදලා එහෙම කියනකොට සේන අයියා අයියා කට කැඩිච්චි කතාවක් කීවා ."

"මොනා හරි බොන ගමන් කතා කරන්න තිබුණා නම් තමා හොඳ ."

"රුක්මන් මහත්තයාට කේන්ති ගියා වුණත් එයා ඒ වගක් නොපෙන්වා කතා කළා"

"වැඩේ ඉවර වෙනකම් අරක්කු කටේ තියන්නෙපා . අනික තමයි මුලින්ම මම කියන දේ හොඳට අහගෙන ඉන්න" 

රුක්මන් මහත්තයා වට පිට බැලුවේ ගෙදර කවුරුත් ඉන්නවද කියලා. හිච්චිගේ අම්මා වැඩට ගිහින් නිසා ගෙදර දවල්ට ඉන්නේ හිච්චි විතරමයි ඒ නිසාමයි ගමේ කොල්ලො කවුරුත් මලක් ඔතන්න බෝතලයක් කඩන්න පැණියක් බොන්න හදිසියකට තිප්පොල කරගෙන තිබුණේ . කවුරුත් ගෙදර නැති වග සහ සුද්දෙන්ම දැන කියා ගත්ත රුක්මන් මහත්තයා කතාව පටන්ගත්තා .

"මල්ලිලා අපේ ගෙයි වත්තේ පහළ කෑල්ලක පොඩි ගලක් තියනවා. අපේ තාත්තා එහෙම ඔය ගලේ දේව රූප කොටලා තියන නිසා පහන් හිටන් පත්තු කළා . මම දවසක් නිකමට වගේ ගුරෙක් ගෙන්නලා පොඩ්ඩක් බැළෙවුවා ඌ කියනවා එතන සෑහෙන වටින දෙයක් නිධන් කරල තියනවා ඇති කියලා . ඊට පස්සේ අපි පාතාල අඳුනක් බැලුවා . ඒකෙන් කියවුණේ එතන වටින දෙයක් තියනවාය පිරිමි හය දෙනෙක් ඒ ගොඩ ගන්න දේට අත ගහලා ගොඩ ගන්න ඕනෙය කියලා . ඒකයි මම උඹලව සෙට් කරගත්තේ . මගේ නෑයොන්ට වඩා මට තරිඳු , සේනක , හිච්චි මල්ලියි සුනන්දයි ෂුවර් , අපි සෙට් එකම කතා වෙලා තමයි සඳරු මල්ලිව මේකට ගාව ගත්තේ .. මල්ලි උඹ මේවට අකමැති නම් ගිය හැකි . අපේ කිසි අවුලක් නෑ .."

"නෑ රුක්මන් මහත්තයා මම වචනේ දුන්නා නේ මම ආයේ යන්නේ නෑ"

"එහෙනම් එච්චරයි අපි ගන්න දේ මගේ ඉඩමේ තියන නිසා වටිනාකමෙන් භාගයක් මට අනික් බාගේ ඔයාලා බෙදාගන්න . ඒක සාධාරණයි නේද ?" 

ඔන්න ඔය විදිහට තමයි අපි කට්ටිය මහ අමුතුම වැඩකට අත ගැහුවේ මම අතගහල තියන වැඩත් එක්ක බලද්දී මේක තමා මම මගේ ජීවිතේටම කල අවදානම් වැඩිම දේ . යන්තම් වැරදුණොතින් කපෝතියි . ඒත් හරිගියොත් ගොඩම තමයි . ඒකත් නිකම්ම නිකම් ගොඩ යාමක් නෙවෙයි පරම්පරා හතක්ම ගොඩ යාමක් .

                                      මතු සම්බන්ධයි

අන්තිමකොටසට මෙතනින් 

ප/ලි - ලියන්ඩ බැරි වුණාට සමාවෙන්ඩ ඕනෙ . හිත නිදහස් නැතුව කොහොමද ලියන්නේ . දැන් නම් හිතේ නිදහස එමට තියනවා ඒකයි ආයේ ලියන්ඩ ආවේ .. පහුගිය ටිකේ කමෙන්ට් වත් ප්‍රසිද්ධ නොකර වුණට සියක් වාරයක් සමාවෙන්ඩ .

කංසා කෝපි කඩේ

ගමේ කෝපි කඩ කීපයක්ම තිබුණත් හැනිබල් මාමගේ කඩේට එන තරම් සෙනගක් වෙන කිසිම කඩේකට ආවේ නෑ . අනෙක් කඩවල් වළට යන්තම් පොඩි එකෙක් දෙන්නෙක් සීනිබෝලයක් ගන්න ආවා ගියා විතරයි. ඒත් හැනිබල් අප්පු මාමට නම් උන්දැගෙ කඩේ ඇතුළේ පිරිලා උන්නු සෙනග හන්දා කන්ඩ බොන්ඩ වත් වෙලාවක් තිබුණේ නැති ගානයි . 


ගංසභා පාර දිගේ කෙලෝරටම ගියාම හැනිබල් මාමගේ කෝපි කඩේට ගොඩවැදුණහැකි . ඒ තරම් සැප පහසුකම් ඇති කඩයක් නොවුණත් ඒ කඩේ ඇතුළේ තිබුණු පැත්ත පෙරළාපු තේකොළ පෙට්ටි උඩත් එළියේ තිබුණු බංකු උඩත් නිතරම මිනිස්සු වාඩිගෙන දුං දමන කෝපි කෝප්ප පැයගණං ලෙව කකා ඉන්න හැටි දවසේ කොයි වෙලේක ගියත් දැකගන්න හැකියි . 

මුල් කාලේ හැනිබල් මාමා ඒ පුංචි කඩේ විකුණුවේ තේ කහට විතරයි. පස්සේ ගමේ ඇවිදලා හොයාගත්තු පලතුරු වගේ දේවල් බොහෝම සුලු ලාභයක් තියාගෙන විකුණලා ගමේ කවුරු අතරත් හොඳ නමක් දිනාගත්තා . හැනිබල් මාමගේ කඩේ ගැන ගමේ කවුරුත් හොඳ කියද්දී ඒ කඩේ ගමේ උන් හවසට එකතු වෙන ප්‍රසිද්ධ තැනක් බවට පත් වුණේ ඉබේටමයි .

“හැනිබල්ගේ තේක නම් පංකාදුයි . !!”

හැනිබල් මාමා නෝමල් තේ හදලා දෙන කාලේ ගමේ එවුන් නිතරම හැනිබල් මාමගේ තේ එක වර්ණනා කළා . ඒ වගේ වෙලාවට හැනිබල් මාමා හීන් හිනාවක් දාලා මෙහෙම කියනවා

“උඹල තාම මගේ වට්ටෝරුවෙන් එක තේකයි බීලා තියෙන්නේ .. හෙක් හෙක් .”
එකමත් එක දවසක ගමේ වැඩි දෙනෙක් කඩේට ගොඩවෙලා හිටි වෙලාවකදී හැනිබල් මාමා පිටි කරපු කංසා පොඩිත්තක් පැහෙන වතුරට දාලා ඒ වතුරට කෝපි කුඩුත් එක්කාසු කරලා කළත්තලා ගමේ උන්ට අමුතුම පානයක් හදලා දුන්නා . එදා ඒ පාන ජතියට හිත නොගිය කෙනෙක් කඩේ උන්නු බවක් නම් මට මතක නෑ

“උඹ නං දෙයියෙක් හැනිබලෝ !!”

කංසා කෝපි කෝප්පෙට වසඟ වෙච්ච එවුන් හැනිබල්ට වැන්ඳේ නැතුවා විතරයි .ඔන්න එදා ඉඳන් තමා අපේ ගමේ කංසා කෝපි ඉපදුනෙත් හැනිබල් මාමගේ අතමිට සරු වුණෙත් .

කෝපි කුඩු එක්ක කංසා ඇබිත්තක් මුසු කරලා පැහෙන උණුවතුරත් ඒ උඩට වත්කරලා කෝප්පෙන් කෝප්පෙට මාරු කරලා හැනිබල් මාමා හදලා දෙන කෝපි කෝප්පේ බීවාම දෙවුලොව සැප සුටුස් ගාලා ලැබෙනවා කියලයි කවුරුත් කීවේ .ඒ නිසාම කෝපි දිහාවේ ඇහැක්වත් ඇරලා නොබලන මලබද්ද කාරයෝ පවා හැනිබල් මාමගේ කෝපි කෝප්පේ නම් උගුරට දෙකට වග කියලා දැම්මා.

හැනිබල් මාමා පිටගං කාරයා . උන්දැ කියන විදිහට නම් මේ තරම් රහට, සැරට කංසා කෝපි හදන්න උන්දැ දැන ඉගෙන ගෙන තියෙන්නේ නේපාලේ ඉඳන් ආපු හාමුදුරු නමකගෙන් . ඒ හාමුදුරුවෝ දවසක් හදා දුන්නු කෝපි වඩියක රහ වැටිච්චි හැනිබල් මාමා ඒ හාමුදුරුවෝ ගාව මාස ගණනක් ඇබිත්ත කමේ ඉඳලා මේ කෝපි සූත්තරේ ඉගෙන ගත්තා කියලයි කීවේ . ඊට පස්සේ රට පුරාම ඇවිදිමින් උන්නු හැනිබල් මාමා අපේ ගමටත් පරෙන්දුවෙලා ගමේ කාටත් අයිති නැති තැනක කඩයක් අටෝගෙන ගමටම කෝපි බෙදන්න ගත්‍තා .

පිඹිනකොට පවුඩර් වගේ විසිරිලා යන ලා කොළ පාට කංසා කුඩු මල්ලක් කොයි වෙලාවෙත් හැනිබල් මාමගේ කඩේ මුල්ලක හංගලා තිබුණා . කෝපි කුඩුත් එක්ක ඒ කංසා කුඩුත් මුසු කළාම කෝපි කෝප්පෙත් ලා කොළ පාටට හැරෙනවා . පාටින් වගේම විහිදෙන සුවඳින් ඕනෙම කෙනෙකුට කංසා කෝපිත් නිකං කෝපිත් අතර වෙනස දැන අඳුන ගතහැකි .

කෝපි බොන්න අකමැති උදවිය වුණත් ඕනෙ තරම් මේ ගමේ හිටිය නිසා හැනිබල් මාමට ඒ උදවිය වෙනුවෙන් වෙනම පානයක් නිර්මාණය කරන්නත් සිද්ධ වුණා . නැස්ටෝමෝල්ට් සමග කංසා මුසුකරලා වෙනම පාන වර්ගයක් හැනිබල් මාමා හදවුවේ ඒ කෝපි නොබොන උදවිය වෙනුවෙන්මයි . ඒ කංසා මෝල්ට් කංසා බීවාම බලය , ජවය ශක්තිය ඩබල් වෙලා සිරුරට ලැබෙනවා .

වයස අවුරුදු දාහතේ දහාටේ කොල්ලො බොහොමයක් හැනිබල් මාමට වැඳගෙන උන්නේ උන්දැව යාප්පුවෙන් තියාගෙන ඉඳලා හිටලා හරි කංසා මුසු කරපු කෝපි කෝප්පයක් හරි කංසා මෝල්ට් කිරි වීදුරුවක් හරි බොන්න ඕනෙ කම නිසාමයි . වතුර නොබී උන්නත් හැනිබල් මාමගේ කෝපි නොබී ඉන්න බැරි වෙන තරමටම ඒවට ඇබ්බැහි වෙච්ච එවුනුත් මේ අවට ගම්මාන කීපයේම හිටියා .

කොලු කම හන්දා අපි වුණත් නිතරම හැනිබල් මාමගේ කඩේට ගොඩ වෙලා උන්දැට පොඩ් බෝලයක් බස්සලා කඩේ පිටිපස්සෙ තැග්ගැහිලා ගමේ වැඩිහිටියන්ට නොපෙනී කංසා කෝපි තොලගාපු අවස්ථා වුණත් එමට තිබුණා . රැහේ වැටුණාම ඉතින් යන්නං වාලේ පෙළට යනවා මිසක් යන මග හරිද වැරදිද කියලා කොලු කාලේ හිතෙන්නම නෑ නේ .. !

කංසා විකිණීම ලොකු වරදක් . හැනිබල් මාමා කඩේ කරන සන්දිය වෙනකොටත් ඒ තහනම ඒ විදිහටම පැවතුණා ඒත් මේ වගේ ගමක ඇතුළේ හැදෙන කංසා කෝපි කෝප්පයක සුවඳ නගරේ පොලීසියෙ මහත්තුරුන්ගේ නාස් වලට නම් නොදැනෙන තරමට දුරයි . ඒක නිසයි ගමේ මිනිස්සු කොයි කවුරුත් බය හැක අහක දාලා කංසා කෝපි බීවේ . හැනිබල් මාමව පාවලා දෙන්න තරම් මිනිහෙක් වුණත් මේ අහල ගම් කීපයේම හිටියෙත් නෑ .

දවසේ වැඩ ඉවර කරලා ඇළට බැහැලා නාන බොහොමයක් පිරිමි අය ඉන් පස්සේ හනි හනිකට දුවන්නේ හැනිබල් මාමගේ කංසා කෝපි උගුර බොන්න . උදේ ඉඳන් වෙහෙස වෙච්ච ඇඟවල්, කටවල් හැනිබල්ගේ එක කෝපි උගුරකින් නිවිලා යන බව නම් ඉර හඳ වගේ කාටත් විශ්වාසයි . ගමේ රා පොළටයි , කසිය පොළටයි එකතුවෙන සෙනග මහා සද්දෙට ගිල්ලාමුරේ තීවත් හැනිබල් මාමගේ කඩේ නම් හරිම නිහඬයි . කංසා කෝපි බොන අය ඇස් අඩවන් කරගෙන එක දිගට බිම ඉඳගෙන බලාගත්තු අතේ බලාන ඉන්නවා . එතන රණ්ඩු සරුවල් නෑ , කළ කෝලාහල නෑ . හීන් හඬින් කන වැටෙන්නේ බොයිලේරුවේ වතුර පැහෙන හඬ විතරමයි .

හැනිබල් මාමගේ කෝපි කෝප්පය කොයිතරම් රහ වුණත් ඇඟට පතට දැනෙන්න කියලා එයින් කෝපි කෝප්ප දෙක තුනක් නම් බොන්න නරකයි . හැනිබල් මාමා කාටවත් දෙවනි කෝපි වඩිය නම් දෙන්න කැමති නෑ ඒත් ඉතින් වදෙන් පොරෙන් දෙවනි කෝප්පෙත් ඉල්ලාගන්න සමහරු හතරගාතෙන් දපලා ඉන්න හැටි කඩේ පිටිපස්සට ගියාම බලාගත හැකි . කාලයක් බොහෝම හොඳින් හැනිබල් මාමගේ කෝපි වෙළඳාම නැගලා ගියා ඒත් එක දවසක් හරිම අමුතු දෙයක් සිද්ධ වුණා . එදයින් පස්සේ ගමේ අය කංසා කියන නම අහන්නවත් කැමති වුණේ නෑ.

මට මතක විදිහට එදා තරමක වැහි දවසක් හරියට කීවොතින් ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් තරඟාවලියේ අවසන් තරඟය පැවැත්වෙන්න කලින් දවස.එදා වෙනදාටත් වඩා සෙනගක් එදා කෝපි බොන්න කඩේට එක්කාසු වෙලා උන්නා ඒ හැමෝගෙම අතේ තිබුණු කෝපි පිරුණු කෝප්ප, වීදුරු වලින් දුම් නගිමින් තිබුණා.. මමත් මගේ යාළු මිත්‍රයෝ කීප දෙනෙකුත් එදා හැනිබල් මාමගේ කඩේ ඇතුළේ පුංචි බංකුවේ හරිබරි ගැහිලා ඉඳගෙන එක කංසා කෝපි වීදුරුවක් බෙදා හදාගෙන බොමින් හිටියා . හැමදෙනාටම එක කෝපි කෝප්පය ගානේ ගන්න සල්ලි නැති වෙනකොට අපි කවුරුත් කළේ සාක්කු අතපත ගාලා එකතුවෙන පොඩි සල්ලි ටිකෙන් යාන්තම් එක කංසා කෝපි වීදුරුවක් අරගෙන බීපු එක .

මොහොතකින් ඔය කෝපි බීව කොයි කවුරුත් එක එක විකාර දේ කියමින් විලාප තියන්න ගත්තේ ගමටම ඇහෙන තරම් සද්දෙන් .

“මට හුස්ම ගන්න හැටි මතක නැතෝ කෝමෙයි මම හුස්ම ගන්නේ කියාපියෝ !”

තවත් සමහරු මෙහෙමත් කෑගෑවා

“අපොයි මාව ඉස්පිරිතාලේ ගෙනිපල්ලා මේ ලෝකෙ කැරකෙනවා බොලං .”

කංසා කෝපි නොබීපු සිහි කල්පනාව හොඳ හැටියට තිබුණු එවුන් එතන හිටියේ කීප දෙනයි .

සමහරු හුස්මගන්න හැටි අමතක වෙලා කෑමොර දෙන්න ගනිද්දී තවත් අය බිම මුනිං අතට පෙරළිලා මඩ ගාගෙන දඟලන්න වුණා . එක වීදුරුවක් බෙදා හදාගෙන බිවුව නිසාද මන්දා අපිට නම් කියන්න තරම් වෙනසක් දැනුණේ නෑ . වටෙන් පිටෙන් මිනිස්සු කඩේට වට වෙනවා දැක්කම අපි හෙමින් සීරුවේ කැලේට පරෙන්දු වුණා . ගමේ වැඩිහිටියන්ට අහුවුනොතින් අහගන්න වෙන දෝස්මුරේ රහ අපි දන්න නිසාමයි අපි ඒ විදිහට කැලේ පැන්නේ .

ඒ වෙලේ මේ සේරෝම දිහා බලාගෙන උන්න හැනිබල් මාමා නම් කළේ හනිකට සල්ලි ලාච්චුව අරං සරමට හලාගෙන පස්ස දොරෙන් පැනලා කැලේට දිවුව එක . එදයින් පස්සේ හැනිබල් මාමා නම් ආයේ ගම ආවේ නෑ . ඒත් මට ආරංචියි ම්නිහා මේ ලංකාවේ කෙළවරක යහතින් ඉන්න විත්තිය .

හැනිබල් මාමා හදලා දුන්නු කංසා කෝපි ජෝගුවට වැඩිපුර කංසා මුලක් වැටිලා තියන බවයි ගමේ අය කතා වුණේ . එදා විකාර කරපු සමහරු ඉස්පිරිතාලෙත් උන්නා . තවත් සමහරු ගොඩගන්න මාස ගාණක් අත් බේත් කරන්නත් වුණා .

ආශාවෙන් තොල ගෑවත් කවුද හිතුවේ කෝපි කෝප්පයක් ඒ තරම් හදියක් කරාවිය කියලා . කවදාකවත් කංසා කෝපි කටේ තියන්නේ නෑ කියලා මමත් මගේ යාළු මිත්‍ර සෙනගත් තදින්ම හිතාගෙන උන්නට ඇඟපත වෙහෙසලා වැඩ පල කරලා සසර කළ කිරුණු දවසකදී අපිට හැනිබල් මාමගේ කංසා කෝපි උගුරේ සුවඳ නම් හීනිවට දැනෙනවා . 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ප/ලි - රැකියා විරහිත තරුණයෙක් වුණාම ඇඟට පතට දැනෙන හැඟීම නම් මම පහුගිය කාලේ සැපට විඳගත්තා.ඉතින් කෝමද හිතේ සැනසීමෙන් දෙයක් ලියන්නේ ?. ඕනෙවාට එපාවට ලියලා දාන්ඩ බැරි හන්දයි නොලියා උන්නේ . එහෙම නැතුව මට පට්ටම් තාන්න මාන්න ලැබිලා නම් නෙවෙයි .පොඩි පොඩි වැඩ කරමින් අහුවෙන හැම සතයක් පස්සෙම දුව දුව උන්නාම කොයින්ද ලියන්න වෙලාවක් .

මම ගැන හොයලා බලලා ඊමේල් එවාපු ෆෝන් කෝල් දීපු ෆේස්බුක් මැසේජ් එවාපු සෙට් එකටම තුති .කුණු හරපෙන් බැනලා ආයෙත් බ්ලොග් එක ලියාපි නැත්තං ###$@$@ කරපිය කීව එකාටත් ඩබල් තුති .

මේ කථාවත් මම කලින් ලියලා රැජින පත්තරේට දීපු කථාවක ලෝං වර්ෂන් එක . මේ කරදර සේරම අහවර වුණාම මම ආයෙමත් බ්ලොග් එක ලියනවා වෙනදා වගේම .