දෙයියොත් මඩ ගහයි වැරදුණු වෙලාවට

රන්සිරියා ඇවිදිල්ලා මට කතා කරද්දී වෙලාව දවල් දෙකට විතර ඇති . බත් ඩිංඟිත්තක් හෙම කාලා යන්තම් ඇලවෙන්න හදවුව කෑම දිරවන අවෙලාවේදීම රන්සිරියා කඩා පාත්වුණ නිසා මම කන නිදන රාජකාරිය පොඩ්ඩකට කල් දැම්මා ..

"සඳරුවා යමං මාළු බාන්න . “

"කොහේ මාළු බාන්ඩ යන්නේ ?”

"නයිජීරියාව වැවට යන්නේ.. ඒකේ වතුර ටිකක් අඩු වෙලා.. යමං උපුලා , චමියා සෙට් එක හන්දියේ ඉන්නවා . ගනිංකෝ බයික්කේ ස්ටාට් කරලා .. හනික යමං .”

රන්සිරි තමයි අපේ ධීවර ඇමති … දියේ ඉන්න මාළු වගේම දිය ගොඩ දෙකේම ඉන්න ඉබ්බෙක් පවා හුස්මගන්න හෝ පඩින හඬ රන්සිරිට හොඳට හුරුයි ..
අපේ ගමට කිලෝමීටර් විස්සක විතර දුරින් තිබුණු නවගිරියාව වැවට ගමේ කොල්ලෝ කීවේ "නයිජීරියාව වැව" කියලා . පළාතේ තිබුණු ලොකුම වැවු වලින් එකක් වෙච්ච නවගිරියාව වැවේ ඇස් දෙක පියාන වුණත් අල්ලන්නඩ හැකි තරමට මාළු හිටියා .වැවේ වතුර අඩු කාලෙට ඉඩක් කඩක් ලැබුණ හැටියේ ගමේ කොල්ලෝ කවුරුත් වගේ අතට අහු වෙන පිහි මන්නා බිලීපිති,කොරොස්, ඇතිලි මිරිස් තුනපහ ආදියෙ වගේම හිඟුරානෙ පෙරන රවුන්ඩප් බෝතල් කීපයකුත් අරගෙන මාළු අල්ලන්න යාම පුරුද්දක් විතරමත් නෙවෙයි සම්ප්‍රදායක්.

මම පරණ සෝටක් එක්ක පරණ ටීෂර්ට් එකක් සිලි මල්ලක දමලා රන්සිරියා අතට දීලා බයික් එකට නැගලා පොඩ්ඩක් හොලවලා බැලුවේ පැස්ටොල් බින්දුවක් වත් තියේද කියලයි .

"යමං යමං හන්දියෙන් පැට්ටොල් බෝතලයක් දාගම්මු . පරක්කු වෙලා "

රන්සිරියා මටත් කලියෙන් අවුදින් බයික්කේ ඉඳගෙනත් ඉවරයි .ඉතින් මමත් හනි හනිකට බයික් එක පණ ගන්වලා හන්දියට ගිහින් අපේ අනික් පිශමන්ලා සෙට් එකත් එක්ක එක්කාසු වුණා .

හන්දියේ කඩෙන් පැට්ටොල් බෝතලයක් වගේම පාං ගෙඩියකුත් මම සල්ලිවලට අරගත්තා . රන්සිරියා පොල්තෙල් භාගයක් සිලි මල්ලකට අරගත්තා . ඔයින් මෙයින් පස්සේ ඉර බොහෝම තදින් පායාපු ගිනිගහන මද්දහනක අපි නවගිරියාව වැවේ මාළු බාන්ඩ යන්ඩ පිටත් වුණා .

මම මාළු බාන්න බොහොම කැමතියි . පවුකාරකම කර පින්නාගෙන උපන්න නිසා වෙන්නැති දඩයමේ යන එකත් මාළු බාන එකත් මට සතුටක්ම වුණේ . ජීවිතේ විඳින්න කියලා අපිට මහ ලොකු ලොකු දේවල් නැති නිසාම උපන්දා ඉඳන් අපිට අපේ ගමේ පරිසරය විසින්ම උගන්නාපු ආතල් එක්ක තියෙන විදිහට සන්තෝස වෙන්ඩ අපිත් හැඩ ගැහුණා . ඒ නිසා කන බොන දේක පිං පවු හොයන්ඩ යන පුරුද්දක් අපිට නෑ .


ඉදිරියෙන්ම ගිය බයික් තුනක අපේ එවුන් හය දෙනෙක් වාඩිගෙන අතින් කටින් හැලි වළන් එල්ලාගෙන කිතුල් පිතිවල තංඟුස් ගැටගහලා හදාගනිපු බිලීපිතිත් එල්ලාගෙන දැයට කිරුළ ප්‍රදර්ශනයෙන් ගත්තු ඊයම්පාට තොප්පි හෙල්මට් වෙනුවට ඔලුවල දමාගෙන වෘත්තීය මාළු කාරයෝ රැළක් වාගේ ඉදිරියට යමින් උන්නා . අමතක වෙලා ගියපු වැදගත් දෙයක් මට මතක් වුණේ ඒ අතරෙයි .

"අඩේ අපි සිගරට් ගත්තේ නෑ නේ … ! “

මගේ කටහඬට බයික් සේටම එකපාරට නතර කෙරුණා . හැමෝම තම තමන්ගේ සාක්කු අතගාලා අහුවෙච්ච අන්තිම සතේ පවා එකතු කරලා මගේ අතින් තිවුවා .

"තීරෝස් හරි කැප්ටන් හරි අරන් වරෙන් මේ සේරෝටම .. මම මුංගේ බයික් එකක නැගලා යන්නං උඹත් එක්ක ආයේ හන්දියට ඇවිදින් හෙල්මට් නැතුං ට්‍රැෆික් බාප්පලාට මාට්ටු වුණොත් ආතල් ඉවරයි . උඹ ගිහින් වරෙන් සඳරුවා . එනකොට බන්ටෙක දිගේ එන්නැතුව කැලේ මැද්දෙන් වරෙන් .”

මගේ බයික් එකේ ආපු රන්සිරියා වෙනත් බයික් එකකට නංවලා ආපහු බයික් එක හරවාගනිපු මම . සිගරට් ගේන්න ගියා .

බොරළු පාරේ විනාඩි පාලොහක විතර දුරක් ගෙවලා මම කඩේට ඇවිදින් රුපියල් එකසිය පනහක කැප්ටන් දුම්වැටි ඉල්ලුවත් . හන්දියේ පුංචි කඩේ තිබුණේ කැප්ටන් සිගරට් හතයි . තවත් බොහොම දුරක් බයික් එක පැදගෙන ගිහින් දුම් වැටි අරගෙන ආපිට එනකොට විනාඩි තිහක් හතළිහක් නිකම්ම ගෙවිලා ගිහින් .

මම ඇල පාර දිගේම බයික් එක පැදගෙන කවුරුත් වැඩිය නොගැවසෙන වැවේ දකුණු පැත්තේ කෙළවරට යන්ඩ පිටත් වුණා . ගිනි මද්දහනේ ඇලේ නාන කෙල්ලෝ කීප දෙනෙක් මගේ වපර ඇහේ කෙළවරින් මම යාන්තමට දැක්කා වුණත් හිතා මතා උන් දිහෑ බලන්ඩ නොගිය නිසා මට පවු නැති බව මගේ යටි හිත කීවා .

නවගිරියාව වැව බොහොම විසාලයි . මම දන්න හැටියට මේ වැවුගම් පත්තුවේ වැවු අතරින් නවගිරියාව වැව දෙවනි වෙන්නේ සේනානායක සමුද්‍රයට විතරයි . කඳු වැටි කීපයක් අතරින් වැව පැතිරිලා තිබුණ නිසාම එක පාරට වැවේ ප්‍රමාණය ගැන කාටවත් නිගමනයකට එන්ඩ බෑ . පොලීසියේ උත්තම පුරුෂයන්ගෙන් බේරිලා, නිදහසේ මාළුවෙක් කොටලා, හීන් රවුන්ඩප් අඩියක් ගහලා, කුනුහරපයක් කියලා, වැවේ නාලා නිදහසේ ආතල් එකක් අරගෙන ආපිට එන්ඩ නම් කවුරුත් වැඩියෙ එන්නැති නිදහස් තැනක් ඔනෑ . අපේ එවුන් වැවේ දකුණු කෙළෝරේ කැලේ පැත්තටම මාළු අල්ලන්න ගියේ ඒ නිදහස අත්විඳින්නත් එක්කයි .

මම කැලේට ඇතුල් වෙන පාර පටන්ගන්නා ගල් දෙබුක්කාව ගාවට කිට්ටු වුණා . එතන අමුතුම තැනක් . ගලක් උඩ පුංචිවට අපේ අඩවිය භාර දෙයියෝ වෙච්ච පුල්‍යාර් දෙයියන්ගේ පුංචි පිළිමයක් වැඩ උන්නා . ඒ කිට්ටුවෙට වෙන්න දෙයියන්ට භාර වෙලා අතුරිකිලි එල්ලන්න හදාපු වැටහිරියා කෝටු වලින් හිටවාපු පුංචි ආධාරකයකුත් තිබුණා .

මීට ටික වේලාවකට කලින් එල්ලාපු කොහොඹ අතු කීපයකුත් තිබුණ එකෙන් මට තේරුණේ අපේ භක්තිමත් ෆිෂමන්ලා සෙට් එක කැලේ පාරෙන් ගමන ආරම්ඹ කරලා තියෙන වග . කොළ අතු එල්ලන්ඩ පමා නොවිච්චි මම හනි හනිකට මගේ ගමන පිටත් වුණා .

පිං අතේ වැඩත් ඉඳලා හිටලා කළා වුණාට මම භක්තියෙන් ඉදිමුණු බැතිමතෙක් නම් නෙවෙයි . දුර ගමනක් යනකොට මගදී හම්බෙන හිඟන්නෙකුට රුපියල් දෙකක් තුනක් දුන්නත් පාරේ තියෙන දේවාල වල පිං කැටවල සල්ලි පුරවන්නත් මගේ හිත යන්නේ නෑ . ගමන පටන් ගන්නකොට බයික් එකේ යකඩ හැඬල් එකට වඳින්නෙත් නෑ . ඒවා මට ඒතරම් හුරු දේවල් නෙවෙයි ඒ නිසයි මම අඩවි භාර දෙයියන්ට කොළ අතු එල්ලන්ඩ කියලා අමුතුවෙන් නතර වුණේ නැත්තේ .

"යකුනේ ඔය වාහන වලට වඳින්ඩ පුදන්ඩ එපා ඔවුව යකඩ ගොඩං !!!” මම ගමේ උන්ට නිතරෝම කියන දෙයක්

"අපේ ගමේ උන් නොපෙනෙන බලවේග පස්සේ දුවගෙන යද්දි ඒ කිසිම බලවේගයක් පිළිගත්තේ නැති එකම රියල් බුවා මම වෙන්නැති" මම එහමත් හිතුවා .. ඒ විදිහට හිතද්දි හිතට දැනුණ පොඩි චූන් එක බයික්කෙට වැදිලා බයික්කෙත් යාන්තමට රේස් වුණා ..

ඉර ටිකෙන් ටික සැර වෙද්දී ඒ ඉර එළිය නොවැටෙන තරමක් අඳුරු කැලයක් මැදින් සුපර් ක්‍රොස් මෝටර් සයිකල් තරඟයක් පදිනවා වාගේ මම ඉදිරියට ගියා . යන්තම් පෑදුණු අඩි පාරේ තැනින් තැන උල් ගැල් කැට වගේම පාරට වැටුණු එරමිණියා අතුත් අතරින් මම බොහොම පරිස්සමෙන් ඉදිරියට ගියා . තැනක පාර හෝදාපාළු වෙලා මහ පල්ලම් හැදිලා තිබුණු තැන් වලින් බයික් එක ඉදිරියට ගෙනියද්දී මම ඇහිපියක්වත් නොගැහුවේ පුංචි අනතුරක් වුණත් මේ වගේ කැලේකදී ලොකුවටම දැනෙන නිසයි .

ඒ තරම් ලොකු නොවුණු ඒ කැලෑ පාර ඉවර කරලා වැවු ඉස්මත්තට එන්න මට ගත වුණේ විනාඩි විස්සක් විතර . දෙතුන් වතාවක් අවුදින් තියෙන නිසා මේ වැවු ඉස්මත්ත මට ටිකක් හුරු පුරුදුයි . මාළු අල්ලන උදවිය විතරක් යන එන මේ වැවු ඉස්මත්ත හරිම පාළුයි, මස්තයි. වටේටම තිබුණේ ලොකු පොඩි කළු ගල් ගොඩං විතරයි .වැවට ඈතින් ඒ කළු ගල් අතරින් බයික් එක ගෙනියනවාට වඩා වැවේ අයිනෙන්ම සුදු වැල්ල දිගේ බයික් එක ගෙනියන එක පහසුයි . ඒ නිසාම මගේ යාළුවෝ සෙට් එකත් බයික් පැදගෙන ගිහින් තිබුණ සුදු වැල්ලේ ඇඳුණු ටයර් පාරවල් දිගේ මම හෙමි හෙමිහිට ඉදිරියට ගියා

හෝලිකේ තිසා හාමි හැංඟිලා උන්නු වාලිඹේ කන්ද නවගිරියාව වැවට උඩින් පැත්තෙන් ලං වෙලා පෙනෙනකොට මගේ හිතට පුදුමාකර නිදහසක් දැනුණා .අම්මප ඒක බලන්ඩ වටින කන්දක්.ඒත් ඒ කන්ද බොහොම පාළුයි පාළුවට ගියපු සොහොන් පිට්ටනියක් වගේ . අවුරුදු ගාණකට කලියෙන් ඒ කන්ද මුදුනේ හෝලිකේ තිසාහාමියා හැංඟිලා උන්නු හැටි හිතෙන් හිත හිතා මම ඉස්සරහට ගියා.

මාළු යාළුවෝ සෙට් එක ගිය ටයර් පාර දිගේ ඉස්සරහට ගියපු මට එක තැනකදී ෂෝට් කට් එකක් හම්බ වුණා . ඒ ෂෝට් කට් එක හැදිලා තිබුණේ අහක ඉඳන් වැහිවතුරත් එක්ක පස් ගලාගෙන ඇවිදිල්ලා වැවේ එක අයිනක් ගොඩ වීම නිසයි... පහළ තියෙන මැප් එක බැලුවාම මේ ෂෝට් කට් එක ගැන අදහසක් ගත හැකියි . 

බයික් එකේ තෙල් ඉතිරි කරගන්නත් සිගරට් ගේන්න ගිය නිසා පමා වෙච්චි මට හනික ආපහු යන්ඩ ඔනෑ හින්දත් මම ඒ ෂෝට් කට් එක තෝරාගත්තා .


ෂෝට් කට් එකත් විටෙක ටිකක් දුරයි කියලා කතාවක් තියෙනවා ඒත් ඒ කතාව හැමදාකමත් වගේ අමතක කෙරුව මම හැමදාකමත් වගේම එදත් මගේ ගමන යන්ඩ ෂෝට් කට් එකම තෝරගත්තා . ඒ පුංචි අවදානම් ෂෝට් කට් එක වැටිලා තිබුණේ කළුම කළුපාට ඉරිතැලිලා වේලිච්චි මඩ වගුරක් මැදින් . ඒත් ඒ පාරේ අතරින් පතර පුංචි වල් ලූණු පඳුරු පවා වැවිලා තිබුණු නිසාම මට ඒ පාරේ යන්න බයක් දැනුණේ නෑ .

කොට පාරෙන් යන ගමන් මට කවදත් අපලයි .

මීටර් කීපයක් හෙමි හෙමිහිට ඉදිරියට ගියපු බයික් එකේ ඉස්සරහා රෝදේ එක පාරටම පාතාලෙකට වැටුණා වගේ මහා ලොකු මඩ ගොඩක් මැද්දෑවේ එරුණා . බයික් එකේ පිටුපස රෝදේ ඉහළට එසෙවෙන අතරේ ගිලා බැහැපු බයික්කේ ඉස්සරහින් විසික් වෙච්ච මම මඩ ගොහොරුවක් උඩ මුනිං අතට ඇදගෙන වැටුණා .

මඩ ගොඩට වැටුණු නිසාම මට තුවාලයක් තබා හීරීමක්වත් ඇතිවුණේ නෑ . රබර් සෙරෙප්පු දෙක මඩ වගුරේ ගිලිලා අතුරුදහන් වෙද්දී මම දනි පනි ගාලා නැගිට ගත්තේ මගේ බයික් එක ගැන හොයාබලන්න හිතාගෙන .. ඒත් මට හොඳටම වැඩ වැරදිලා තිබුණා . යන්තම් නැගිට්ට ගමන් මාව ඉණ ළඟට එනකම් මඩේ එරුණා මට හෙලවෙන්ඩවත් බෑ . මම බලාන ඉන්දෙද්දිම මගේ බයික් එක බස බස ගාලා මඩ ගොහොරුව ඇතුළටම ඇදෙන්න පටන් ගත්තා .. රත්වෙලා තිබුණු බයික් එකේ එන්ජිමට වතුර ගිහින් ඇති වෙච්චි හුමාලේ පුංචි මීදුමක් වගේ උඩට ඇදුණා .. මට දෙයියො බුදුන් සිහි වුණා !

චාමර රණවකගේ සංගීත සන්දරශනයක් දවසේ මට ගහන්න පොලු අරගෙන මාර සේනාවක් වගේ කැඩගොඩ තලාවේ කොල්ලෝ 19 දෙනක් අවුදින් මාව වට කෙරුව දවසටත් වඩා එදා නම් මම බය වුණා … දෙයියම්පා එදා මම හිත ඇතුළෙන් අඬා වැටුණා ..

"දෙයි හාන්දුරුවනේ තාම ලීස් එක වත් ගෙවලා ඉවර කළේ නැති මගෙ රත්තරන් බයික්කේ …!!!”

ඒත් කලබල වෙලා කොරොස් කටෙත් අත දමාගන්න බැරි නිසාම මම තත්පරෙන් තත්පරේට මඩ වගුරේ ගිලාබහින බයික් එක දිහෑ බලාගෙන කල්පනා කෙරුවා . ඊළඟ මොහොතේ අකුණක් ගැහුවා වගේ මට මතක් වුණේ මගේ ෆෝන් එක . එක තත්පරෙන් මඩ ගොඩ අස්සට අත දමාපු මම ඉනටත් පහළ මගේ සාක්කුවේ තිබුණු ෆෝන් එක මඩ අස්සෙන් එළියට ඇදලා ගනිද්දි මම හොඳටෝම පමා වැඩියි . ෆෝන් එක මඩ වතුරේ හේදිලා රොන් මඩ වලින් වැහිලා බැබළෙමින් තිබුණා . කරන්ඩ දෙයක් නෑ ඒක ආයේ තියන්ඩ තැනක් නෑ ගොඩට විහික් කරන්ඩත් දුර වැඩියි මම වංඟියක් හූල්ලලා ආයේ ඒ ෆෝන් එක සාක්කුවේම ඔබාගත්තා .

මම සන්සුන් වෙලා කල්පනා කරන්න ගත්තා ..මෙතන ඉඳන් යාළුවෝ සෙට් එක මාළු බාන තැනට තව සෑහෙන දුරක් මට යන්ඩ තියෙනවා . වැව වටේම තියෙන කඳු නිසා මට උන්ව පේන්නේ නෑ දුවගෙන ගියත් මට උන් හම්බුවෙන්ඩ යන්ඩ පැය භාගයක්වත් ගතවෙනවා සිකුරුයි . ආයේ උන් එක්ක මෙතනට එන්ඩ විනාඩි විස්සක් වත් යාවි . එතකොට බයික් එක අඩි 8ක්වත් යට බහිනවා සිකුරුයි . ! අමාරුවෙන් හම්බුකරලා ගනිපු මගේ වටිනාම වස්තුව මඩේ ඔබලා දුවන්ඩ මට හිත දුන්නෑ .

මගේ බයික් එක ගන්ඩ මම වින්ද අපා දුක දන්නේ මමත් මගේ අතපය හතරත් මගෙ බඩත් විතරයි . මම මඩ ගොඩ මැදින් අමාරුවෙන් ඇවිදගෙන ගිහින් බයික් එක අල්ලා ගත්තේ . (එයා කොම්පෙසර් එකට) වතුර ගියෝතින් බයික්කෙට බබා හම්බුවෙන බව මතක් වුණ හන්දයි . මගේ අත් දෙකෙන් බයික් එක උස්සලා අල්ලාගත්තාට බස්සේ බයික් එකේ බරත් එක්ක මාව තවත් යට ගිලුණා .. ඒත් මගේ පපුව සීමාවට වඩා මාව මඩේ එරෙන්නේ නැති බව මට තේරුම් ගියා ..

මේක මහා ලොකු මඩ වගුරක් නෙවෙයි .. මට මේ බයික් එක ගොඩදාන්න හැකියි . මම මගේ හිතට එහෙම කියන ගමන් බයික් එක ටික ටික උඩට ඉස්සුවා .රොටී පුච්චන්න තරමට රත් වෙලා තිබුණු බයික් එකේ ඇන්ජිමේ එක තැනක මගේ අත ගෑවුණා … ඒත් මම බයික් එක අතෑරියේ නෑ … මගේ අතේ හම පිච්චෙන බව මට හොඳටම තේරුණා ඒත් මම බයික් එක අතාරින්න හිතවුවෙ වත් නෑ ..


"මේකට කෙලවුණොත් ආයේ ජීවිතේට මේ බයික් එක ගොඩ දමාගන්න සල්ලි හොයනවා බොරු …එහෙම වුණොත් මේක රුපියල් දහ දාහකට විතර කල්මුණේ මට්ටයෙකුට දීලා සතියක් අරක්කුම බීලා හිත හදාගං සඳරු" …..මගේ හිත මටම කියවුවා … කිය කිය අඬවුවා ….


මම බයික් එක බදාගත්තා … මට කරන්න ඉතිරිවෙලා තිබුණේ එච්චරමයි …


බයික් එක ඉන්සූරන්ස් කරලා තිබුණා නම් මට එදා නොසෑහෙන්න සැනසෙන්න තිබ්බා .. ඒත් මගේ බයික්කෙ ලීස් එක අහවර නැති නිසා .. මට බයික්කෙට ෆුල් ඉන්සූරන්ස් එකක් දාන්නත් සිද්ධවෙලා තිබුණා . ඒත් ඒ කාලේ රසාවට කෙලවෙලා අතේ පිච්චිය නැති එකෙක් විදිහට ජීවත් වෙච්ච මට ෆුල් ඉන්සූරන් එකට ගෙවන්ඩ නියමිත රු පහළොස්දාහක මුදල නැතිව මාස ගාණක් මම බයික් එක දීවේ හොරෙන් … ඔන්න ඔය සීන් නිසා මට නොසෑහෙන්න කෙලවෙලා තිබුණා …

ගිනි රස්නෙට පායපු ඉර මගේ ඔළුවට ඉහළින් පායලා මට කොලොප්පං කරමින් හිටියා හරියට පරණ තරහක් පිරිමහ ගන්ඩ වාගේ.... .. බයික් එක අදින්න ට්‍රයි කරන ගමන් මමත් නොසෑහෙන්න මැඩවිලා හිටියා ..

වැවු ඉවුරේ සැරේට වැවිලා තිබුණ කැලෑව දිහායින් අතු කැඩෙන සද්දයක් මට ඇහුණේ ඔය අතරේදියි ..තත්පරේකදී මගේ හිතට ඇතිවුණේ පුදුම සතුටක් .. මම ඔළුව හරෝලා හතර අතේ හොයන්න ගත්තා

.. කැලේ දර එක්කාසු කරන්ඩ ආපු මිනිහෙක් හරි , මාළුව බාන්ඩ පිත්තක් කපාගන්ඩ ගිය ඔරු කාරයෙක් හරි දෙයියගෙ පිහිටෙන් දකින්නයි මගේ බලාපොරොත්තුව වුණේ .. ඒත් අඩවිය භාර දෙයියෝ මට දෙන්ඩ තීරණය කරලා තිබුණේ ඔරු කාරයෙක්වත් දර කඩන මිනිහෙක් වත් නෙවෙයි . ඊට වඩා බොහොම ලොකු දෙයක් . . . .

හත්තිලවුවේ ඒ … අලි රංචුවක් ..


හත් අට දෙනෙකුගෙන් සමන්විත අලි රංචුවක් කරඹ කැලේ කඩාගෙන එකා පස්සේ එකා වැව දිහෑවට ඇදුණා . මම උන්න තැනට මීටර් තුන් සීයක් විතර දුරින් වැවට බැහැපු ඒ අලි රංචුව දැකලා මගේ උගුර කට වේලිලා යාන්තමට වගේ මට දෙයියෝ සිහි වුණා … මට මතක් වුණා කැලේට මම ඇතුල් වෙද්දි කොළ අත්තක් කඩලා එල්ලලා .. මම දෙයියන්ට භාර නොවුන විත්තිය .

"පුල්ල්‍යාර් දෙයියනේ කොළ අත්ත නොකැඩුවාටද මට මෙච්චර කෙළින්නේ … ?”

මම හිස් අහස දිහෑ බලාන දෙයියන්ට කීවා … ආයේ කිසිම දවසක අඩවි භාර දෙයියන්ට භාර වෙන්නැතුං කැලේකට රිංඟන්නේ නැතිවග කියලා හිතෙන් භාර වුණා .. හිතෙන් දෙයියන්ට පොල් ගෝනි දෙක තුනක් ගැහැවුවා ..

මම දෙයියෝ යදිමින් ඉන්න අතරේ අලි සෙට් එක ටිකෙන් ටික මගේ ළඟට එන්න පටන්ගෙන තිබුණා . දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ඒ අලි රංචුව මම වැටිලා හිටිය මඩ වගුර පැත්තට මෙච්චර වෙලා ආවේ නෑ . උන් මාව දැක්කා නොදැක්කා ගානට තරමක් දුරට වෙලා මඩ වතුර බොමින් නාමින් හිටියා .. ඒත් උන් දැන් ටිකෙන් ටික මම ඉන්න දිහාටත් හෙමි හෙමින් කිට්ටු වෙන්ඩ පටන්අරන් ..

කරන්ඩ තිබුණේ එක දෙයයි .. බයික්කේ දාලා දුවන්ඩ විතරයි ..

ඒත් මම අන්තිම තීරණය ගත්තා .. මගේ ඇඟේ සේරෝම හයිය මගේ දකුණු අතට දුන්නා . බයික්කේ උඩට මතුවෙලා තිබුණු එකම දේ වෙච්ච පිටිපස්සේ රෝදෙන් තදින් අල්ලාගෙන ජීවිතේ කවදාවත්ම කිසිම දෙයක් ඇදපු නැති තරම් ගැම්මක් දාලා මම බයික් එක ඇද්දා . "කැඩෙනවනං අත කැඩියං අතාරින්නෑ" මම මටම කිය කියා මඩේ වැටි වැටි එක අතකින් බයික්කේ ඇද්දා ..

පුදුමයි මෙච්චර වෙලා යට බහිමින් තිබුණු බයික් එක මඩ අතරින් ඇදිලා එනවා මට දැනුණා . මම හුස්ම ගන්න එකත් නතර කළා පුළුවන් තරම් හයියෙන් බයික්කෙ ඇදගෙන මඩ වගුරෙන් එළියට යන්ඩ පටන්ගත්තා ..මඩේ මැරිච්චි කිඹුලෙක් වල්ගෙන් අල්ලාගෙන ගොඩට ගේන එකෙක් වගේ මම බයික්කේ ඇදගෙන ගොඩටම ආවා ..

මඩෙන් ගොඩට ගත්ත බයික්කේ මට පෙනුණේ . තනිකරම මඩ කන්දක් විදිහට ..මගේ ගැහෙන කකුල් දෙකත් රිදුම් දෙන වෙවුලන අත් දෙකත් උපරිමේට වැඩ කරලා තිබුණ නිසාම මට ආයේ මගේ බයික් එක ගොඩ ඉඳන් අඟලක්වත් උස්සන්න හයිය ඉතිරිවෙලා තිබුණේ නෑ .. බයික්කේ දඹ ගහක් මුලට ඇදගෙන ගියපු මම හෙමීට මගේ යාළුවෝ මාළු බාන දිහෑවට පාවෙවි යන්න ගියා ..

මට අපේ එවුන් උන්න තැනට කිට්ටු කරන්න කොච්චර වෙලා ගියාද කියන්න මට හරියට මතක නෑ . ඒත් මම ගියපු ගමන් කරපු පළමු වැඩේ මට හොඳටම මතකයි . මම රන්සිරියා ගාවට ගිහින් එක පාරම උගේ ඔඩොක්කුවේ තිබ්බ හිඟුරාණ රවුන්ඩප් අරක්කු බෝතලේ කටේ තියාගෙන එක හුස්මට බීගෙන ගියා බෝතලෙන් භාගෙකට කිට්ටු වෙනකම්ම බීගෙන බීගෙන ගියා . . .

මම මඩ නාපු කතාව එතනින්ම ඉවර වුණා . මගේ හොඳ පාප මිත්‍රයෝ හනි හනික ගිහින් මඩ ගුලි හිරවෙලා මැටි මුවා වගේ තිබ්බ මගේ බයික්කේ හෝදලා කරලා මා ගාවට ගෙනද්දුන්න වග වෙරිමරගාතේ මම දැක්කා ..

එදා ඉඳන් අද වෙනකම්ම වෙච්ච සිද්දි අතරේ මගේ ජීවිතේට ලොකුම බලපෑමක් කරවුව සිද්ධිය විදිහට මගේ මේ මඩ නෑම අපේ ගම ඇතුළේ ලැමිනේටිං වුණා මගේ හිත ඇතුළේ ඉතිහාසගත වුණා .

මේ සිද්දිය වෙලා බොහොම කාලයක් ගතවෙලා .. . .ඉතින් මම තාමත් අර එදා උන්න එකාම තමා .. පොඩ්ඩක් බීවම මොන දෙයියෙක්වත් මායිං නොකරන . කරදරයක් වෙච්ච වෙලාවට හිත ඇතුළෙන් දෙයියන්ට කන්නලවු කරන එදා උන්නු එකාම තමා .

පොඩි වෙනසකට කියලා තියෙන්නේ දැන් බයික්කෙන් දුර ගමනක් යන්න ලැහැත්ති වෙනකොට මම කාටත් හොරා හෙමිහිට මගේ බයික්කෙට වඳින එකම විතරයි .. යකඩ ගොඩං වුණත් ,යකඩ කියා හිතාන ඉන්න හිත් වුණත් වෙලාව ආවහම අමු මඩ වගේ දියාරු වෙන එක නම් සුවර් . 

.......................................

රන්සිරි සහ අනෙක් පිෂමන්ලා ඩියුටි යෙදී සිටින හැටි

නවගිරියාව වැවේ බයික් පැදපු තවත් තරුණයෙකුගේ අද්දැකීම් කියවන්න .

ඇල ළඟ T කඩේ වෙච්චි වින්නැහිය

        මෙච්චර කාලයක් මහ ඇලේ එගොඩ මෙගොඩ යාකරලා දමලා තිබුණු මුරුංගා පාලම වෙනුවට රෝද හතරේ වාහනයකට මාරු වෙන්ඩ පුළුවන් විදිහේ අලුත් පාලමක් වැටෙනවාලු ඔය කතාව පට්ටලේ වැඩකරන නිශාන්ත අයියා හන්දියේ කඩේ ගාවදී කීවාම හැමෝගෙම හිත් වලට සතුටක් දැනුණා , නොදැනුණා

පාර මට්ටමේ ඉඳන් බලද්දි මහ ඇල හරි ගැඹුරුයි . මයෙ හිතේ මිම්මට ගත්තොතින් අඩි පාළොහක් , විස්සක් තරම් ඇති. අවුරුදු ගාණක් අපි මහ ඇලෙන් එගොඩ මෙගොඩ ගියේ අපිට හුරු පුරුදු මේ පුංචි මුරුංගා පාලමෙන් ඇත්තටම කීවොත් ඒක පාලමකටත් වඩා හැඩ හුරුකම් කීවේ මුරුංගා කරලකට ඒ නිසයි කවුරුත් ඒ පොඩි පාලමට මුරුංගා පාලම කියලා නම්බු නාමයක් දීලා තිබුණේ .පිට ගමකින් එන බයික් කාරයෙක් තමන්ගේ බයික් එක ඒ පාලමෙන් දැම්මේ බොහෝම කලාතුරකින් . මුරුංඟා කරල් වගේ හිත් ඇති මුරුංගා පාලමෙන් එගොඩ වෙන්න බැරි ඩයල් නම් හෑම වෙලේකම පාලම ගාව හිටපු රස්තියාදු කුපාඩි ළමා සමාජයේ කටගැස්ම වුණා .

"මොනා බං අයියා උඹ කරන්නේ ? ඔය බයික්කේ සුස් ගාලා එක ජියරෙකෙන් දමාපන්කෝ මෙහෙට්ට ! " 

බයික් එක මුරුංගා පාලමෙන් දමාගන්න බැරිව තටමන ටවුමේ බයික් කාරයෙකුට පාලම ගාව කාලෙ කන කොලෙක් විටෙක එහෙම කියනවා .

"බැරි නං අයියා දියං ඕක මං දමන්ඩ ! " 

විටෙක හොඳින් හෝ තවත් විටෙක බලෙන්ම බයික් එක උදුරාගත්තු කුපාඩි ළමයි, අසරණ බයික් කාරයාගේ බයික් එක මුරුංඟා පාලමෙන් අරගෙන දීලා බයික් කාරයාගේ පොකට් එකට තට්ටුවක් දාලා එකම එක සිගරට් එකක් ගැහුවා .

 අනේ ඒකටත් එක්ක අපි ..... විටෙක අරක්කු බීලා විටෙක මල් උරලා පයින් ගමනින් නැතිනම් බයික් හෝ පුස් බයිසිකල් කටු වලිනුත් අපි පාලම තරණය කළා . ඉඳලා හිටලා බයික් පෙරළාගෙන ඇල පල්ලේ වැටුණ අවස්ථා දෙකක් තුනක් නැතුවමත් නෙවෙයි ඒත් මුරුංඟා පාලමෙන් වැටිලා ඇඟ පතේ කැළලි විදිහට ඇඳෙන ඒ මතක සටහන්, පොඩි අඩියක් දාගත්තාම වටේටම පෙන්වලා පාලමෙන් වැටුණ හැටි කියාපාන්න සාක්කි විදිහට අපි කාටත් නොසෑහෙන්න වැදගත් වුණා .

 රෝද හතරේ වාහන නැති අපිට මහ පාලමකින් සත පහක වැඩක් නැති වුණත් කොහොමින් කොහොම හරි සංවර්ධනේ අපේ ගමටත් වඩින එක ගැන අපි නොසෑහෙන්න සතුටු වුණා . ඒ නිසාම පාලමේ වැඩ කටයුතු වලට අපි අපිට පුලු පුළුවන් විදිහට උපරිමයෙන්ම අපේ දායකත්වයත් ලබා දුන්නා .. වැඩ වලින් නම් නෙවෙයි කටින් . සතියකට දෙකකට විතර පස්සේ පාලම හදන්න ගල් වැලි ආදිය ගෙනල්ලා දැම්මා , අපේ ගමේ උදවිය රජයට පින් දීලා ගල් තාච්චි හතර පහක් (45ක්) වැලි තාච්චි දෙක තුනක් (23ක්) ඇන්න ගිහිං තමන්ගේ වත්තේ කොනක ගොඩ ගහගත්තා ... සංවර්ධනේ ගෙයි දොරකොඩට අවුදින් ඉද්දී මොකදෑ අපි නොදැක්කා වගේ ඉන්නේ ?                                                ..................

දවසක් හවස් යාමෙක මගේ යාළුවෙක් වෙච්ච ජගතා හන්දියේ කඩේ ගාවදී මට මුණගැහුනා . එවෙලේ මම හිටියේ මගේ බොක්කේ යාළුවා වෙච්ච රිපිටා එක්ක වැඩි සීනි ප්ලේන්ටියක් බොන ගමන් ..

"සඳරුවා මම පට්ට වැඩක් දෙන්ඩ යන්නේ ඈ අදින් පස්සේ උඹලා මගේ කඩෙන් ප්ලේන්ටි බීපල්ලා මමත් හෙට ඉඳන් දානවා කඩයක් ! බුවහ් හ්හහ්හා" 

 වැඩි සීනි ප්ලේන්ටියෙන් මගේ හිත මධු මේහ තත්වයට පත් වෙලා ඉපිලෙමින් තිබුණ නිසා මම කතා කෙරුවේම නෑ . ඒත් මම යටි හිතින් හිතමින් උන්නා මූ කඩයක් දාන්නේ කොයිබද ? , මූ මොනා විකුණන්න යනවාද ? , මූ කසාදත් බඳීවිද ? , මගුල දා අපිට බොන්ඩ දේවිද ? , හිඟුරාණ අරක්කූ බොන්ඩ දැන් බෑ වගේ .. . . . මම ඔහේ විකාර හීන ලෝකෙක සැරි සරවුවා . 

මම කතා නොකෙරුව නිසා ජගතට පොඩ්ඩක් අවුල් ඌ හිතන්න ඇති මම ඉරිසියාවේ කියලා

"අපි මොනා හරි කෙරුවොත් උඹලට ඇහෙන්නෙත් නෑ පෙන්නේත් නෑ . "ජගතා නොක්කඩු කීවා

"ඌට පොඩ්ඩක් ඉන්න දියං බං ඌ උඹගේ කඩේට නමක් කල්පනා කරනවා ඌ මයිටා පාරක් කෙළලා ඔය ඉන්නේ . "මගෙ හොඳම යාළුවා රිපිටා මගෙ පැත්තට කතා කළා

ඔන්න එදායින් දවස් දෙක තුනකට පස්සේ ජගතා පාලම හදන තැන පුංචි කඩයක් දමවුවා .තනියම නෙවෙයි අපි සේරෝම දෙනා . ඒ ගොඩනැගිල්ල හදන්න ජගත්ට උදවු දුන්නා . පොල් අතුත් , කාඩ් බෝඩ් සහ පට්ටලේ යටින් අහුල ගත්තු පිට ලෑලි කෑලි එක්කාසු කරලා අපි හදාපු කඩ කාමරේ සමහරුන්ට පරණ කාලේ කක්කුස්සියක් විදිහට පෙනුණා වුණත් අපේ හිත හොඳටෝම දැනගෙන උන්නා මේක අපි වගේ කාලෙ කාල ආතල් ගන්න කොල්ලන්ටත් පාලමේ වැඩ කරන බාසුන්නැහේලා ගෝලයන්ටත් සුපර් මාකට් එකක්ම වේවි කියලා .

"උඹලා කාටත් නොසෑහෙන්න පිං"  

ජගතා උගේ කඩේ හදන්න සප් එක දුන්න අපිට නොසෑහෙන්න පිං දුන්නා. . . . අපි උගේ පිටට තට්ටු කරලා කඩේ ඇතුළට ගිහින් බීඩි මිටියකට වැඩේ දුන්නා .

 අපේ නොමද සහයෝගය මැද ජගතගේ කඩ පොඩ්ඩ බොහෝම උජාරුවට පාලම හදන තැන රජ කළා . පාලම හදන කම්කරුවන්ට උදේ සහ දවල් කෑමත් , අත්‍යවශ්‍යම ද්‍රවය වෙච්ච බීඩි , සිගරට් , බුලත් විට , තේ .වගේම හවහට ආප්ප එක්ක කට දැවිලා යන කට්ට සම්බෝලයකුත් කඩේ ඉදිරිපස දොරින් පිවිසුණ අය ආසාවෙන් භුක්ති වින්ඳා .කඩේ පස්සා දොරින් ආපු උදවියටත් බෑ නොකියා පැල මයිටා , මුල්ල පටස් සහ, ටුඩේ ඉස්පැසල් ගල් කෝපි ,සහ ගුලි ආදියත් බෑ නොකියා විකුන්නා .

 මම ලෑලි කෑල්ලක "ඇල ළඟ T කඩේ" කියලා ලොකුවට කඩේ නම ලීවා. ලියලා ඒක කඩේ වහලට කිට්ටුවෙන් හතර දිබ්බාගෙටම පේන විදිහට සවි කළා . ජගත්ට නම් ඔනෑ වුණේ "දිය සිසිල කඩේ" කියලා දාන්න .. ඒත් මම තදින් කියාපු නිසා මම කියපු නම අන්තිමේ කඩේට දාන්න කවුරුත් කැමති වුණා . 

 මේ පුංචි කඩේ නිසා ගමේ කොල්ලෝ සෙට් එකටම හොඳ කල දසාවක් උදා වුණා . අපිට කයිවාරු ගහන්නත් බීඩි බොන්නත් හොඳ තැනක් සෙට් වුණා . සමහරුන්ට තමන් මෙතෙක් කල් හොරෙන් වගේ කරගෙන ගිය බිස්නස් එක කඩේ ඉඳගෙන එළිපිටම කරගන්න චාන්ස් එකක් වැදුණා . ඒකෙන් මේකෙන් අපි කාට කාටත් බිං කරුවල වැටෙන ජාමෙට බියර් ටින් එකක් හිඟුරාණ රවුන්ඩප් බෝතලයක් කෙළලා ඇඟපත පොඩ්ඩක් පදං කරගන්නත් පුළුවන් වුණා . 

හැමදේම හොඳින් කෙරීගෙන යන අතරේ එක දවසක මුස්පේන්තු උදේ වරුවක මම කඩේ ගාවට යද්දි එතන පොඩි කලබලයක් වෙලා තියෙන බව පෙනුණා .

"මොනා බං උණේ ?" මම හනික විස්තර එකතු කළා

"කවුද ඊයේ රෑ කඩේට පැනලා සීනි ගෝනි බාගේ හිල් කරලා . බඩු මුට්ටු සේරෝම එහේ මෙහේ ඇදලා දාල බං කඩේ ඇතුළේ ජෝගි නටලා .."  

මමත් හනිකට එබිලා බලවුවා . ඇත්ත තමා කඩේ පිට ලෑල්ලක් ඈත් කරලා කඩේට රිංඟාපු එකෙක් කඩේ කාබාසිනියා කරලා දාලා . බඩු සීසීකඩ විසි කරලා ගොම මැටි පිරියම් කල පොළව තැන් කීපයකින්ම හිල් කරලා .

"මේක කරන්න ඇත්තේ 65හේ කොළණියේ හුthතිgEපුthaලා තමයි උන්ගේ පොඩි එකෙක් එදා මයිටා ඉල්ලාගෙන ආවම අපි බැනලා එලාගත්ත එකේ වාඩුව තමා මේ අරං තියෙන්නේ .." 
 අටේ ගෙදර වික්‍රම අයියා බලං උන්නා වගේ වෙච්ච සීන් එක සම්පුර්ණයෙන්ම අපිට පැහැදිලි කෙරුවා . අපේ ඇඟවල් ඇතුළේ මාළු නටවුවා ! .  

කොහොමත් අපේ කොලණියත් එක්ක එදා ඉඳන්ම වටේ කොලනි වල ඉන්න සේරෝම එවුන් පුදුම විදිහට අමනාපයි . උන් නිතරම කියන්නේ කොලනි අංක 17 කියන්නේ පඬියෝ රැළක් ඉන්න කොලනියක් කියලයි . ඔයිං මෙයිං 17කොලනියට හෑම තැනම හතුරෝ උන්නා .

"වරෙල්ලා යන්ඩ කඩේ කඩවුව වාඩුව ගම්මු . "ඇවිස්සිලා හිටපු අපේ ගමේ බජාර් එක උදලු වල මිටවල් ගලවලා අමෝරාගෙන බයික් වල නැගලා 65 කොලියට රිටන් එක දෙන්න යන්න පිටත් වුණා .

"වරෙන්ඩෝ සඳරුවා තෝ මොනා කරන්නේ එන්නෑද යකෝ ?" 

මගේ බයික් එකටම නැගලා ඒක මර හඬින් රේස් කරන ගමන් වෙලේ ගෙදර මහත්තයා මටත් සද්දෙ දානවා . මමත් දුවල ගිහින් ලෑලි පටියකුත් අමෝරාගෙන බයික් එකේ ඉඳගත්තා .

 අසූවට සීයට ඇදිලා ගිය බයික් සෙට් එක 65හේ කොලනියට නොගිහින් මුලින්ම ජගත්ලෑ වෙල පැත්තට ඇද්දුවා . වෙලේ අයිනක හංඟලා තිබුණ වෙලේ සුදා බෝතල් කීපයක් සප්පායම් වෙලා ජගත් ගේ කඩෙන්ම ගෙනා ලෑතර වගයක් බයිට් එකට ගත්තා . ඇඟපතට වඩා කටට පණ ගහලා එන වෙලාව ආපු ගමන් . අපේ අයියලා ආයෙමත් 65හේ කොලනියට රිටන් එක දෙන්න යන්න පිටත් වුණා . අපේ බයික් සෙට් එක වේගෙන් ගිහින් 65හේ කොළනියේ ඉන්න තුන් වැනියට ලොකුම ගණන් කාරයා වෙච්ච ගජන්තගේ වත්තට බයික් ටික හැරෙවුවා .

"වරෙන්ඩෝ ගජංතයා එළියට !!! අද තොට ගහන්නේ වරිග තහංචියෙන් !"  

අමුතුම ආයුධයක නමක් කියාගෙන වෙලේ ගෙදර මහත්තයා ස්ටෑන්ඩ් එකවත් ගහන්නේ නැතුව බයික්කෙන් බැස්සා. ට්‍රිබල් දාලා ආපු බයික්කේ පිටුපස හිටි මමයි රිපිටයි දෙන්නම එකපාරටම බයික්කෙත් එක්ක බිම වැටිලා කටවල් බිම ඇනුණා . බත් පිඟානක් අරගෙන එළියට බැහැපු ගජංතයාට අපේ බීමත් අයියලාගෙන් පොලු පාරවල් හතර පහක් එකදිගට වැදුණා කකා හිටි බත් එක වීසි කරලා ගජංත පිට කොන්දට වැදුණු පොලුපාරකුත් කාගෙන කැලේ පැන්නා . මමයි රිපිටයි දෙන්නා ගජංතගේ මිදුලේ වේල්ලෙන්න තියාල තිබුණ පරණ හෙල්මට් එකක් අතේ තිබුණු පොලු වලින් ගහලා කුඩු සංසාර කරලා නැති කරලා දැම්මා . කඩේ කඩපු පලිය අරගෙන අපි වීරයෝ වගේ ආපිට යන්ඩ හැරුණා . 

 එද්දි වෙලේ ගෙදර මහත්තයා මගේ බයික් එක බිම දමාපු එක මතකේ තිබුණ නිසා යන ගමනේදි බයික් එක පදින වැඩේ මම බාරගත්තා . මමයි රිපිටයි අසංකයි එක බයික් එකක නැගිලා කාටත් ඉදිරියෙන් තරමක වේගයෙන් ඉදිරියට ගියා .

"අඩේ සඳරුවා ඇදපාං !!" මගේ පිටිපස්සේ හිටපු රිපිටා කෑගහපු සද්දෙ ඇහිලා ළඟ බලාන ගිය මම ඉදිරිය බැලුවා . දෙයියෝ සාක්කි පොලිස් මාමලා සෙට් එකක් හෙල්මට් නැතුං , පොලු අරගෙන , බයික් වල කට කපලා නැගලා එන අපේ නඩේ දිහෑ කටෙන් බලාන ඉන්නවා . ඒ තත්පරේම මම ක්‍රියාත්මක වුණා මම බයික්කේ වේගේ වැඩි කළා පිටුපස හිටි රිපිටා පොල්ල විසි කරලා පිටුපස අංක තහඩුව වහගත්තා . අපි තුන් දෙනා නතර වුණේ කඩේ ළඟටම ආවට පස්සෙයි 

 .. හැන්දෑ වෙද්දී ජගත් අපිව හොයාගෙන ආවා

"මාර වැඩේ වෙලේ ගෙදර මහත්තයා පොලීසියේ !"

"මොනා බං වුණේ කියපංකෝ "අපි කට්ටියම ජගතා වටේ වට වුණා

"පොලීසියෙන් අත දැම්මට අනික් බයික් ඇදලා ගියා බයික් එක නතර කළාම වෙලේ ගෙදර මහත්තයා පණ්ඩිතයා වගේ බයික්කෙ නවත්තලා සීන් එක පොලීසියට කියලා ."

"මොනා ඌ කීවේ ඌ ගම කෑවාය ?"  

ඌ කියලා . "රාළහාමි අපි ගියේ රාලහාමිලා කරන්න ඕන ඩියුටියකට . අපේ කඩේට ආපු 65 කොලනියේ පොඩි කොල්ලෙක් පැල මයිටා (gන්ja ) ඉල්ලවුවා . පොඩි එවුන්ට ඔවුව දෙන්ඩ බෑනේ රාලාමි අපි ඌව බැනලා එලවවුවා . මූ ඊයේ රෑ අවුදින් කඩේ කඩලා රාලාමි . අපි ගියේ පොඩ්ඩක් බය කරලා එන්න ."

"මරු .. ඊට පස්සේ මොනා වුණේ ?"

"ඊට පස්සේ උන්දෑ පොලීසි . හෙට ඇප දීලා ගන්ඩ බලන්ඩ ඕන" බීපුහාම කටට බ්‍රේක් නැති අයියලා ඔනෑ තරම් අපේ ගම් වල ඉන්නවා . වෙලේ ගෙදර මහත්තයා ඉන් එකෙක් විතරයි .  

එදා රෑ අටට විතර මමයි රිපිටයි දෙන්නා ඇළෙන් නාගෙන ගෙදර එන ගමන් කඩේ ගාව බංකුවේ ඉඳගෙන අතේ තිබුණ සිගරට් එකක් බොන්න ලැහැත්ති වුණා .. එතකොට තමා අපිට ජගත්ගේ කඩේ ඇතුළෙන් සර බර ගාලා සද්දයක් ඇහුනේ . අපි දෙන්නා පොලවටත් හොරෙන් අඩිය තියන ගමන් හෙමීට කඩේ ඇතුළට එබුණා . අප්පට සිරි තඩි වල් ඌරු නාම්බෙක් කඩේ ඇතුළේ බඩු මුට්ටු පෙරලනවා . මට වෙච්ච සීන් එක මුල ඉඳන්ම මීටර් වුණා . අපරාදේ වල් ඌරු නාම්බෙක් හන්දා නිකරුණේ අහිංසක (ඒතරම් අහිංසකත් නැති) කොල්ලෙක් ගුටි කෑවා . 

අපි හෙමීට ඒ ළඟම තිබුණු වනිගෙ අයියගේ ගෙදෙට්ට දීවා . වනිගෙ අයියාවත්, උන්දැගේ අච්චු තුවක්කුවත් අඬගහගෙන කඩේ ගියපු වල් ඌරා ඉන්න තැනට එන්න අපිට ඒ හැටි වෙලාවක් ගියේ නෑ . දඩයමක් කීවොත් අපේ අයියලා ඉගිල්ලිලා වුණත් ඒවි .  

ඒ තඩි ඌරු නාම්බා වනිගෙ අයියාගේ වෙඩි එක පාරින් මියැදුනා . වෙඩි සද්දෙට එතනට එක්කාසු වෙච්ච උදවියට ඌරගේ ඇඟේ තියෙද්දිම මස් කිලෝ හතර පහක් විකුණලා රවුන්ඩප් බෝතල් හතරක් ලැයින් කරන්න රිපිටා කටයුතු කළා .

 එදා රෑ එකොළහ පයිනකොට තඩි වල් ඌරු මස් හැළියක් වටේ එකමුතු වෙච්ච කොලනි අංක දා හතේ තරුණ කැල පරණ කතා, පුරසාරම් ආදිය කියමින් රවුන්ඩප් සොට් එක දෙක ලැජ්ජ නැතිව වනමින් හිටියා . තම්බාපු මඤ්ඤොක්කා හැළියක පතුල පේන මට්ටම කිට්ටු වෙද්දි , ඌරු මස් හැළියෙ බාගයක්ම අඩු වෙද්දී, බෝතල තුන හිස් වෙලා කට්ටිය නිච්චි නැතිව කියෝ කියෝ උන්නා .

"17 paකyo බැහැපියවු එළියට චණ්ඩිනං වරෙවු !"


ගම දෙදරවාගෙන හෙණ හඬකින් පරුස වදන් වනාගෙන, 65 කොලනිය අපිව හොයාන අවුදින් තිබුනා .

 පදමට මත් වෙලා උන්නත් ඒ ඇවිදින් උන්නේ 65 කොළනියේ මැර හමුදාව කියලා අඳුනගන්න අපිට බැරි වුණේ නෑ .. අපි ඌරු මස් හැළියත් , මඤ්ඤොක්කා හැළියත් පරිස්සම් කරගෙන කැලේ මැදින් බඩ ගාමින් ගිහින් වෙල කෙලෝරේ තිබුණ ජානකගේ පැලට රිංඟගත්තා . පහුවදා උදේ වෙනකං කංසා දුම් බොමින් කමින් සද්ද නොකර උන්නා . කංසා මල් වලින් අපේ හිත් සාමකාමි නොවෙන්න අපේ අත් වලින් 65 කොළනියේ කීදෙනෙක් මියැදෙන්ඩ තිබුණද කියලා අපි කල්පනා වුණා .. සත්තයි කංසා කියන්නේ "සාමදානයේ සැතපෙන සාමකාමී පානය" බව මට ඒ මොහොතේ අවබෝධ වුණා . 

 පහුවදාට එළිය හතර වටින්ම වැටෙනකං බුදියෑව අපි පස්ස පැත්තට අවුව වැටුණාම අවදිවෙලා හන්දිය පැත්තට ගෑටුවා . අපි හන්ඳිය ගාවට ගිහින් එතන වෙච්ච කතා බහ කනේ තියාගෙන කෙළින්ම අපේ ඇල ළඟ T කඩේ බලන්න දීවා ....

කඩ පොඩ්ඩ කෑලි කෑලි වලට කැඩිලා ලෑලි කෑලි ඇලේ වතුරේ පාවේවී තිබුණා . හෙවිලි කළ පොල් අතු විදුලි කම්බි වල එල්ලිලා ලෙලදුනා . ආප්ප පුච්චපු තාච්චියට පිරෙන්න කවුදෝ එකෙක් හුජ්ජ කරලා තිබුණා . පිටි මුට්ට භාගයක් ඇල අයිනේ මඩ වළකට වැටිලා පිටි පිපිලා ඉදිමිලා තිබුණා . සුනාමියක් අවුදින් කෙළලා ගිහින් වගේ අපේ පොඩි කඩේ දූවිලි වෙලා තිබුණා . 65 කොළනියේ එවුන් වාඩුව අරගෙන ගෙහුන් තිබුණා .  

කොලනි වල එදා ඉඳන්ම තත්වය ඕකයි . පොඩි සිද්ධියක් ඇති මහ විසාල ගෝරියකට මුලපුරන්ඩ .. සංගීත සන්දර්සනයකදී , මගුලකදී , කොටහළු ගෙදරකදී රුස්සන්නේ නැති කොලනි කාරයෝ දෙගොල්ලක් එකට හම්බුනොත් එතන මරණයක් සුවර් . . .  

ඒත් මරණ ගෙදරකට එන්න කිසිම කොලනිකාරයෙකුට තහංචි නෑ . මරණ ගෙදරකදී පරණ තරහ අහක දමලා කට්ටියම ඕමි අතක්, සිගරට් එකක්, බුලත් විටක් , කසිප්පු වඩියක් ගහලා දුක බෙදාගන්නවා . කොලනි කාරයන්ගේ හැටි ඔහොමයි . 

 

අලුත් පාලම

 

කඩේ ළඟ විට හපන සුදූ සහ චමී

.......................................................................................................................................................

කොළඹ ගෙවෙන ජීවිතේට නිවාඩු ලැබිලා ගමට ආවේ මාස තුනකට විතර පස්සේ . පරණ පරිගණකයත්, පරණ මතයකුත් අලුත් වෙලා මේ කතාව ලියලා දාන්න කියලා මට නොකියා කීවා . කොළඹ ගියාම අගුල් වැටෙන හිතට කතා ලියන්න බෑ . ඒකයි මේ ගමේ ඉන්න සතියෙ දෙකේ හිතේ පිරිලා තියෙන කතා ටික ලියලා දාන්න හිතාගෙන ආයෙත් පරණ බ්ලොග් එකට ගොඩවෙන්න හිතුවේ ...